| Wątek przeczytany 2521 razy | | Dodany 14-03-2008 13:03 | | Odpowiedzi 88 | | Śledzony 4 | | Autor: CORTEZ | | Wątków : 1780 | Odpowiedź: 32882 | Patriotyczny zbok | [ Lista wątków ] [ Odśwież tę stronę ] [ Statsy wątku ]

[OT] Kary cielesne wracają do łask?

Kary cielesne wobec dzieci przestały być tematem tabu. Na popularnej stronie internetowej dla rodziców żywo dyskutuje się o tym, czy bić dzieci, czy nie.
Niedawno pewien mój znajomy, ojciec czwórki dzieci, pracujący w wydawnictwie, przyznał mi się, że od czasu do czasu zdarza mu się trzepnąć którąś ze swych pociech. Groźba użycia drobnej przemocy, powiedział, jest najszybszym sposobem pogonienia latorośli, by wszyscy mogli w porę wyruszyć z domu. Zaskoczył mnie nawet nie fakt, że ten skądinąd nowoczesny trzydziestoparolatek daje klapsy swoim milusińskim, ile to, że mówił o tym tak otwarcie. Jakieś dziesięć lat temu mógłby się obawiać, że wezwę opiekę społeczną, a przynajmniej poradzę mu, by wybrał się na kurs radzenia sobie z agresją.

W wieku XXI dyscyplina jednak powraca. Po części dzięki programom telewizyjnym, takim jak „Superniania”, nakazywanie dziecku, by w samotności zastanowiło się nad sobą, zmuszanie do zjadania wszystkiego z talerza i ścisłe przestrzeganie pór kładzenia się do łóżka znowu są w modzie. Niedawno rada ustalająca wytyczne dla sędziów wezwała do wyrozumiałości w ferowaniu wyroków dla rodziców stających przed sądem za bicie dzieci – ogromna zmiana wobec sytuacji sprzed zaledwie czterech lat, kiedy na mocy ustawy o prawach dziecka ograniczono prawo do „rozsądnej kary cielesnej”.

Jako matka dwójki dzieci wiem, jak irytujące potrafią być takie maleństwa. Najbliżej wlepienia klapsa byłam w chwili, kiedy moja córka niemal wbiegła na ulicę pod samochód. Zatrzymałam ją w ostatniej chwili, a ponieważ brakło mi słów i byłam przerażona tym, co się mogło stać, klaps wydawał się niemal naturalny – jedyny język zrozumiały w tamtym momencie dla nas obu. Wprawdzie pohamowałam się, zanim impuls z mózgu dotarł do ręki, ponieważ uważam, że kary fizyczne to pójście na łatwiznę, ale nie mogę obiecać, że nigdy tego nie zrobię. Kiedy zatem znajomi przyznają, a wielu tak czyni, że zdarza im się uderzyć swojego potomka, nie mogę osądzać ich zbyt surowo.

Moje pokolenie dorastało w czasach, kiedy bicie dzieci było na porządku dziennym. Wszyscy moi znajomi pamiętają w najdrobniejszych szczegółach, kiedy im się dostało. W mojej szkole podstawowej w latach 70. najbardziej niesfornym wymierzano karę chłosty w obecności wszystkich uczniów. Teraz te dni wracają – przynajmniej w niektórych rodzinach. Kary cielesne wobec dzieci przestały być tematem tabu. Na popularnej stronie internetowej dla rodziców, mumsnet.com, żywo dyskutuje się o tym, czy bić dzieci, czy nie. – Ja tego nie robię, ponieważ to mi nie odpowiada ani nie uważam tego za konieczne dla dyscyplinowania moich dzieci – mówi jedna z matek. – Ale inni uważają bicie za skuteczne i nie mają z tym problemu.

Inna przyznaje: – Mam czteroletniego syna i uderzyłam go dwa razy. Za każdym razem było to za jakąś naprawdę poważną przewinę. Grożę mu też klapsem, kiedy jestem zmęczona lub chora, ale na tym się kończy.Jeszcze inna umęczona matka wyjaśnia: – Uderzyłam swojego siedmioletniego niepełnosprawnego syna, kiedy usiłował wydłubać ojcu oczy. Mąż wkładał go wtedy do samochodu i nie mógł się bronić. Przemoc za przemoc. Nic chwalebnego, ale zrobiłam to.

Justine Roberts, współzałożycielka tej strony, uważa, że kobiety coraz szczerzej mówią o swoim gniewie na dzieci: – Bardzo niewielu ludzi twierdzi, że bicie to ich metoda wychowawcza i w dodatku jedyna skuteczna, jaką znają. Ale większość przyznaje, że zdarzyło im się to raz czy dwa w gniewie, i czują się z tym okropnie. Rodzice, których cierpliwość jest wystawiana na najcięższe próby, spotykają się z dużym zrozumieniem.

Nikogo z moich znajomych nie trzeba było długo namawiać do wyznania rodzicielskich win. 37-letnia dyrektorka do spraw marketingu, opowiada: – To było trzy lata temu, kiedy córka miała dwa lata. Nigdy tego nie zapomnę. Byliśmy u rodziny męża i mieliśmy ciężki dzień na plaży. Dziecko było rozgrzane, całe w piasku i zmęczone, tak jak ja. Próbowałam zmienić pieluszkę, ale mała ciągle się wierciła. Nagle zamachnęłam się i dałam jej klapsa w nóżkę. Zdumiała się i dosłownie zmartwiała. Patrzyła na mnie i zrozumiałam, że ją upokorzyłam i zdradziłam. Poczułam się paskudnie i zaczęłam ją tulić i przepraszać. Ze wstydem muszę przyznać, że powiedziałam wtedy: „Proszę, nie mów o tym tatusiowi”.

Inna z moich znajomych, 40-letnia pisarka, mówiła: – Pewnego popołudnia chwyciłam mojego 10-letniego syna i zaczęłam nim potrząsać. Przeżywałam w tamtym okresie silny stres spowodowany moją pracą i związkiem, a on właśnie zepsuł drogą zabawkę. Czułam się potem okropnie, przeprosiłam go, a sobie obiecałam, że nigdy już tego nie zrobię. Myślę, że kary cielesne to zły sposób na wychowywanie dzieci.

Niektórzy rodzice mają swobodniejsze podejście do fizycznego karania swych pociech, ale Elizabeth Hartley Brewer, ekspert w dziedzinie rozwoju i wychowania dziecka, uważa, że należy przeciwstawiać się takim postawom. – Dzieci nie mogą się bronić ani werbalnie, ani fizycznie – mówi. – Przemoc fizyczna wobec dziecka może wyrządzać ogromne szkody. To bardzo wygodnickie podejście. Kary cielesne mogą opóźniać i zakłócać rozwój moralny i nie sprzyjają kształtowaniu się poczucia własnej wartości. Kiedy rozmawiam z dziećmi, które były bite, każde z nich pamięta, w jakich okolicznościach to się zdarzyło. Gdy moja córka miała dwa lata, trzepnęłam ją za coś i bardzo tego żałowałam. Ona poczuła, że ją zawiodłam, i zalała się łzami.

Ci, którzy nigdy nie stracili panowania nad sobą i nie uderzyli swego dziecka, nie powinni jednak od razu wpadać w samozadowolenie. Jak mówi Hartley Brewer, są jeszcze gorsze formy kary. – Niektóre z tych okropnych programów telewizyjnych doprowadziły do tego, że ludzie dumni są z dyscyplinowania swych pociech, niezależnie od używanych metod. Znam takich, którzy nie biją, ale stosują takie kary, jak na przykład mycie ust mydłem czy jedzenie obiadu nago. To może być równie szkodliwe jak klaps, jeśli celem jest upokorzenie dziecka.

Mydło na kolację na pewno nie jest „rozsądną karą cielesną”. Gdyby dzisiejsze matki więcej wiedziały o takich ekstremalnych stylach sprawowania rodzicielstwa, przestalibyśmy zadręczać się okazjonalnymi wybuchami gniewu.

http://dziecko.onet.pl/7349,4,mydlo_na_kolacje,artykuln.html

Nie bez satysfakcji zauważam, że choć daleki jestem od zwolenników metod rodem z Wrześni, to coraz więcej osób (w tym specjalistów) dostrzegło, że tak niegdyś lansowane "wychowanie bezstresowe" oznaczało jedno - stres dla rodzica i otoczenia, więc na szczęście jest w odwrocie. Jak zawsze zwycięża metoda "złotego środka" - czyli umiejętne wypośrodkowanie pomiędzy biciem - jako antymetodą wychowawczą, a nie zawsze skuteczną perswazją słowną.

	Kary cielesne - jestem ich:
		dopuszczam sporadyczne ich stosowanie (107)
		zwolennikiem (34)
		przeciwnikiem (19)
		nie mam zdania (1)

Odpowiedzi