Intel Core i7 2700K to procesor, który zadebiutował na rynku jesienią poprzedniego roku, wedle opinii wielu jako swoiste zabezpieczenie Intela przed premierą konkurencyjnych procesorów serii FX. Jak czas pokazał układ ten w ofercie Intela nie był niezbędny, AMD bowiem zaprezentowały układy tańsze, które nie były w stanie stawić czoła modelowi Core i7 2600K - Core i7 2700K uzupełnił finalnie ofertę, nie zastąpił on jednak modelu niższego ani nie wpłynął na obniżkę jego ceny. Intel świadom sytuacji na rynku zaprezentował najszybszy procesor LGA1155 jako uzupełnienie dotychczasowej oferty w cenie o kilka procent wyższej od ceny Core i7 2600K. W poniższej publikacji postaram się udzielić Wam jednoznacznej odpowiedzi, czy faktycznie jest on wart dopłaty. Zapraszam do lektury testu Core i7 2700K!

INTEL CORE i7 2700K
Cena detaliczna: ok. 1280~1330PLN (wersja BOX)

Intel Core i7 2700K to najszybszy i zarazem najdroższy procesor dla podstawki LGA1155. W chwili obecnej jego cena sklepowa oscyluje w granicach 1280~1330PLN - o ok. 5% więcej niż kwota jaką przyjdzie nam wyłożyć na Core i7 2600K. Różnica ta pokrywa się z  sugerowaną cena detaliczna obu procesorów podawana przez Intela - Core i7 2600K wyceniany jest przez producenta na 317$ a Core i7 2700K na 331$ a więc niespełna 5% więcej.

Oba układy - Core i7 2600K i 2700K - wyposażone są w cztery rdzenie oraz technologię Hyper-Threading zapewniającą obsługę do 8 wątków jednocześnie. Posiadają tą samą ilość pamięci podręcznej (8MB cache L3), ten sam zestaw instrukcji (SSE 4.1/4.2, AVX), identyczny układ graficzny (Intel HD Graphics 3000 pracujący z taktowaniem do 1350MHz) oraz kontroler pamięci obsługujący moduły DDR3 o łącznej pojemności do 32GB. Procesory różnią się więc jedynie taktowaniem i ceną.

 
Dzięki EIST i Turbo Boost procesor pracuje z taktowaniem od 1,6 do 3,9 GHz 

Core i7 2600K to w pełni odblokowany czterordzeniowy układ, który dzięki technologii Hyper-Threading obsługuje jednocześnie do ośmiu wątków (po dwa wątki na rdzeń). Wyposażony został on w 8MB pamięci podręcznej ostatniego poziomu (LLC, L3 cache) i posiada nominalne taktowanie na poziomie 3,5GHz (34x100MHz). Dzięki Turbo Boost 2.0 jego realne taktowanie w czasie obciążenia może osiągać do 3,9GHz, z kolei dzięki EIST (Enhanced Intel Speedstep Technology) w czasie spoczynku/bezczynności jego taktowanie obniżane jest do poziomu 1,6GHz. W porównaniu z Core i7 2600K procesor pracuje z taktowaniem o 100MHz wyższym - dotyczy to zarówno zegara bazowego (równego 3,5GHz) jak i taktowania w trybie Turbo Boost (3,9GHz). Core i7 2600K pracuje z zegarem od 3,4 do 3,8GHz.

Dostarczony do testów egzemplarz procesora to próbka inżynieryjna (dopisek ES w CPU-Z - Engineering Sample) w rewizji D2, identycznej jak przetestowany przez nas Core i7 2600K.

PLATFORMA TESTOWA

Wszystkie testy zostały przeprowadzone na następującej konfiguracji:

INTEL CORE I7 2700K - PODKRĘCANIE

Weryfikację możliwości układu Core i7 2700K rozpoczynamy od podkręcania. Jeśli względem Core i7 2600K mają występować jakieś istotne różnice to tylko na tym polu. Sam układ wyróżnia się jedynie nieco wyższym taktowaniem, jednak jako krzem wyprodukowany niemal rok po premierze procesorów Core i5 2500K oraz Core i7 2600K może prezentować się lepiej w kwestii OC. Wraz z biegiem czasu proces produkcji jest nieustannie poprawiany, skutkuje to wyższym uzyskiem sprawnych układów z wafla krzemu oraz często większą podatnością na zwiększanie taktowania / możliwością pracy z niższym napięciem zasilającym. Ponadto najdroższe procesory często są układami wyselekcjonowanymi, przeważnie wybieranymi z środkowej części wafla co również ma wpływ na ich podatność na OC. Jak jest w przypadku Core i7 2700K?

Zwiększanie taktowania prezentowanego procesora następowało oczywiście poprzez zwiększanie mnożników trybu Turbo Boost - wszystkie cztery mnożniki ustalane były na jedną wartość, limity prądowe ustalane był zaś powyżej standardowych by zapewnić odpowiedni zapas podkręconemu CPU (w przypadku przekroczenia limitu jego taktowanie było by automatycznie obniżane). Wstępna weryfikacja stabilności przeprowadzana była z wykorzystaniem następujących programów - 3DMark 11, Cinebench R11.5, TechArp X264 HD Benchmark 3.0 oraz LinX.

Taktowanie uzyskane przy napięciu zasilającym procesor równym 1,25 V.

Pierwsze próby zostały przeprowadzone przy napięciu zasilającym CPU równym ~1,25V - zmieniając mnożnik Turbo stopniowo zwiększałem taktowanie (z krokiem co 100MHz), weryfikując za każdym razem wstępnie stabilność. Po zaliczonych wszystkich testach mnożnik zwiększany był o 1 i procedura testowa była powtarzana. W ten sposób Core i7 2700K dobił z taktowaniem do poziomu 4,7GHz - tu przy napięciu 1,25V zaczął tracić stabilność. Maksymalne stabilne taktowanie uzyskane przy VCore równym 1,25V to 4600 MHz. Dla porównania egzemplarz procesora Core i7 2600K przy takich ustawieniach zdolny był do pracy z taktowaniem 4400MHz. 

Taktowanie uzyskane przy napięciu zasilającym procesor równym 1,30 V.

Kolejne próby przeprowadzane były przy napięciu zasilającym procesor zwiększonym o 0,05V, do poziomu ~1,30V (napięcie realne, podczas obciążenia procesora). Tu wynik okazał się jedynie o 100MHz lepszy - stabilne taktowanie dla tego napięcia to 4700MHz. Przy 4800MHz procesor nie pracował stabilnie. 

Taktowanie uzyskane przy napięciu zasilającym procesor równym 1,35 V.

Po zwiększeniu napięcia do poziomu ~1,35V udało mi się uzyskać 4900MHz - wynik świetny, jednak nie wybitny. Core i7 2600K podczas testów ponad rok temu udało mi się podkręcić do poziomu 4700MHz, w terminie późniejszym dane było mi z kolei obcować z egzemplarzami osiągającymi od 4600 do 4900MHz. Rezultat uzyskany przez Core i7 2700K jest więc bardzo dobry i choć po testach jednego egzemplarza nie sposób oceniać potencjału OC danego modelu procesora to założyć można, że wybór i7 2700K daje nieco większe szanse na uzyskanie wyższego stabilnego taktowania niż zakup Core i7 2600K, różnica jednak będzie najprawdopodobniej niewielka. 

INTEL CORE I7 2700K - POBÓR ENERGII

Poniższe wykresy reprezentują pobór energii dla całej jednostki centralnej wyposażonej w różne procesory. Pomiary dokonane zostały za pomocą watomierza Voltcraft Energy Logger 3500 w trzech różnych sytuacjach - podczas spoczynku, w trakcie działania programu Cinebench R11.5 i przy obciążeniu CPU z wykorzystaniem programu LinX. Pomiary przeprowadziłem zarówno dla procesorów pracujących z standardowym taktowaniem jak i po ich podkręceniu.

Pobór prądu Core i7 2700K nie zaskakuje - odczyty są zbliżone do tych jakie prezentował Core i7 2600K. Wyższe wartości w przypadku szybszego modelu wynikają nie tylko z wyższego taktowania (w szczególności po OC) ale i z różnic w platformie testowej - odczyty dla Core i7 2600K dokonane były z wykorzystaniem płyty DP67BG Intela, która pod względem poboru energii prezentuje się lepiej od konstrukcji takich firm jak ASUS, AsRock, Gigabyte czy MSI. Ponadto na wykorzystanej do testów płycie Maximus IV Extreme nieco inaczej zachowywał się tryb Turbo, co nie pozostaje bez wpływu na odczyty watomierza. Ogólnie Core i7 2700K, podobnie jak pozostałe układy z rodziny Sandy Bridge, prezentuje się bardzo dobrze pod względem ilości pobieranej energii - układ FX-8150 od AMD pobiera zdecydowanie większe ilości energii i jest przy tym mniej wydajny (choć jednocześnie dużo tańszy).  

TESTY WYDAJNOŚCI W APLIKACJACH I TESTACH SYNTETYCZNYCH

Wszystkie testy przeprowadzone zostały przy standardowym taktowaniu procesora Core i7 2700K oraz po jego OC do poziomu 4,9 GHz. Przed przystąpieniem do prezentacji wyników muszę wspomnieć o zachowaniu mechanizmu Turbo, istotnym dla samych wyników. Mianowicie Core i7 2600K na płycie Intela testowany ponad rok temu pracował z standardowym taktowaniem 3,4 GHz, dzięki trybowi Turbo Boost jednak zegar podczas pracy wynosił od 3,5 GHz do 3,8 GHz w zależności od ilości wykorzystywanych rdzeni / wątków. W przypadku płyty Maximus IV Extreme procesor Core i7 2700K pracował praktycznie cały czas z taktowaniem 3,9 GHz - maksymalnym możliwym dzięki Turbo Boost (tak zachowuje się również np. posiadany przeze mnie procesor Core i5 2500K przy pracy z standardowymi ustawieniami). Z tego względu przy standardowym taktowaniu różnica w osiągach widoczna na wykresach będzie w wielu przypadkach większa niż można by oczekiwać. Niestety nie miałem możliwości by układ i7 2600K przetestować ponownie na takiej konfiguracji stąd powyższa uwaga odnośnie wyników. 

Pierwsze wykresy przedstawiają wyniki wbudowanego testu prędkości szyfrowania danych w programie TrueCrypt z wykorzystaniem trzech różnych algorytmów - AES, Twofish i Serpent. Program w wersji 7.0a oferuje wsparcie dla sprzętowej akceleracji szyfrowania z wykorzystaniem AES, akceleracji którą wspierają wszystkie wykonane w wymiarze 32nm procesory Intela, począwszy na dwurdzeniowych układach Clarkdale/Arrendale, poprzez Sandy Bridge a kończąc na sześciordzeniowych procesorach  - Gulftown dla LGA1366 i Sandy Bridge-E (dzięki zestawowi instrukcji AES-NI). Szyfrowanie AES wspierane jest również przez procesory serii FX z oferty AMD. To właśnie z tego względu na pierwszym wykresie widoczna jest tak duża dysproporcja pomiędzy tymi układami a resztą procesorów. W przypadku algorytmów Serpent i Twofish prędkość szyfrowania determinowana jest jedynie przez wydajność procesora i ilość obsługiwanych przez niego wątków. 

Ze względu na odmienną pracę trybu Turbo na płycie Maximus IV Extreme (procesor pracował praktycznie cały czas z maksymalnym zegarem 3,9 GHz) wyniki Core i7 2700K w testach przy standardowym taktowaniu są wyższe o ok. 15% od osiągów i7 2600K. Realnie jednak przewaga prezentowanego układu jest mniejsza, wynika bowiem jedynie z wyższego o 100MHz taktowania (a więc zaledwie o ~3% wyższego). Co ciekawe w dwóch na trzy testy i7 2700K przegrywa tu z FX-8150, układem wyposażonym w cztery moduły Bulldozer zdolne do obsługi ośmiu wątków - dużo tańszym układem. 

Pomiar czasu kompresji pliku do archiwum 7z - tu ponownie zgodnie z oczekiwaniami, Core i7 2700K okazuje się minimalnie wydajniejszy od modelu i7 2600K. Jednocześnie uzyskuje on jedynie marginalną przewagę nad flagowym modelem z serii FX, kosztującym ok. 1150 PLN. W teście tym (podobnie zresztą jak w przypadku TrueCrypt) znaczenie ma ilość obsługiwanych wątków oraz wydajność podsystemu pamięci, dlatego też dobrze prezentuje się układ AMD. 

Kolejny wykorzystany do testów program to najnowsza odsłona popularnego programu testującego wydajność procesora podczas renderowania – Cinebench R11.5. Test bazuje na oprogramowaniu Cinema 4D i daje realny obraz tego, czego od danego procesora w określonym zadaniu możemy oczekiwać. Sam test przy tym potrafi wykorzystać każdy rdzeń procesora oraz technologię wielowątkowości (Hyper-Threading). Core i7 2700K okazuje się minimalnie szybszy od tańszego modelu 2600K (ponownie - przewaga przy standardowym taktowaniu jest mniejsza niż ta widoczna na wykresach, na którą wpływ ma odmienna praca trybu Turbo na płytach wykorzystanych do testów). Układ AMD, któremu pod względem ceny zdecydowanie bliżej do Core i7 2600K (FX-8150 jest od niego tańszy o ok. 150 PLN) nie jest w stanie stawić czoła żadnemu z układów Intela obsługujących osiem wątków - zarówno przy standardowym taktowaniu jak i po OC traci on 15~20% względem procesorów i7 dla LGA1155. 

Następny wykres prezentuje wydajność obu nowych procesorów Intela w programie Photoshop CS4 (w wersji 64-bit). Do testów wykorzystany został tu szablon udostępniony przez portal DriverHeaven, w którego skład wchodzi plik JPEG o rozdzielczości 38MPix oraz zestaw 15 akcji dla Photoshopa. Na wykresie podany jest łączny czas niezbędny do wykonania wszystkich akcji na danym pliku. Tu oba układy Core i7 dla LGA1155 prezentują się wyśmienicie uzyskując najlepsze czasy, zdecydowanie krótsze niż np. AMD FX 8150 czy też Core i7 990X.  

Kolejna aplikacja firmy Adobe, tym razem Photoshop Elements 8.0 i czas jaki każdy z procesorów potrzebował na utworzenie z 46 wakacyjnych zdjęć pokazu slajdów w formie filmu (w formacie WMV). Zadanie zgoła odmienne niż operacje na pliku graficznym w Photoshop CS4, inaczej prezentuje się też hierarchia procesorów. Elements 8.0 potrafi wykorzystać dodatkowe wątki obsługiwane przez procesor dlatego na czele znajdziemy dwa sześciordzeniowe procesory Intela obsługujące do 12 wątków (dzięki Hyper-Threading). Procesory Sandy Bridge obsługujące wielowątkowość plasują się tuż za nimi - Core i7 2700K nawiązuje wręcz walką z modelem Core i7 990X a po OC uzyskuje nawet lepszy (krótszy) czas. Konkurencji brak - AMD FX-8150 okazuje się tu dużo wolniejszy (jest on w stanie konkurować jedynie z dużo tańszym Core i5 2500K, co przy cenie zbliżonej do układu Core i7 2600K sprawia, że prezentuje się on słabo). 

Skoro była już mowa o edycji plików graficznych to przejdźmy do kolejnego testu związanego z edycją – tym razem materiału wideo w programie Sony Vegas Pro 9.0c w dwóch różnych zadaniach konwersji. Sytuacja okazuje się podobna jak ta, która miała miejsce w teście przeprowadzonym z wykorzystaniem Adobe Photoshop Elements. Oba układy Core i7 dla LGA1155 okazują się być praktycznie pozbawione jakiejkolwiek konkurencji, choć co innego sugerują półki sklepowe. Nieznacznie tańszy obecnie procesor AMD FX-8150 okazuje się wyraźnie wolniejszy od modeli 2600K i 2700K. Core i7 2700K prezentuje się podobnie jak układ Core i7 990X - sześciordzeniowy procesor z Hyper-Threading dla LGA1366.

TechArp X264 HD Benchmark 3.0 i prędkość enkodowania materiału wideo w każdym z dwóch przejść. Test dość nietypowy, każde z przejść inaczej reaguje bowiem na obecność Hyper-Threading - jedno wyraźnie zwalnia przy aktywnym HT, drugie z kolei zauważalnie przyśpiesza. Procesory z rodziny Sandy Bridge z obsługą HT okazują  się ponownie oderwane od reszty układów - szybsze okazują się tu tylko procesory sześciordzeniowe z obsługą HT (oba wycenione na ok. 4000 PLN), wyceniony nieco poniżej ceny Core i7 2600K układ AMD, FX-8150, uzyskuje dobry wynik jedynie podczas drugiego przejścia kodeka x264. Przy pierwszym przejściu procesory z oferty Intela uzyskują o 25~30% wyższą prędkość. 

Kolejny wykres przedstawia czas niezbędny dla każdego z procesorów do przeliczenia arkuszu kalkulacyjnego programu Excel 2010. Monte Carlo Black Scholes Option Pricing to plik zajmujący ponad 70MB, na którym w przeciągu kilku sekund procesory wykonują setki tysięcy operacji. Sam test dowodzi przy tym jednocześnie, że nawet w zastosowaniach uznawanych za typowo biurowe większa wydajność procesora czy też dodatkowe rdzenie mogą być odczuwalne. Co ciekawe w czasie tego zadania przydatna okazuje się technologia Hyper-Threading, która wyraźnie skraca czas całej operacji. Ponownie Core i7 2600K wraz z minimalnie wydajniejszym i7 2700K pozbawione są konkurencji - oba procesory okazują się uzyskiwać bardzo dużą przewagę nad ośmiowątkowym FX-8150 od AMD (i jednocześnie tylko nieznacznie tańszym) i tracą jedynie do sześciordzeniowych modeli Extreme. 

Na koniec dwa wykresy bez zbędnego komentarza, nieśmiertelny program Super PI i czas liczenia próbek 1M oraz 16M, z którego w teorii nie wynikają żadne istotne informacje. Warto jednak odnotować, że nawet w tym teście przewaga procesora i7 2700K wynika z wyższego taktowania w porównaniu do i7 2600K i nie jest tak znacząca jak w poprzednich testach. Tu mniej istotny okazuje się fakt odmiennego działania trybu Turbo, Super PI wykorzystuje bowiem tylko jeden rdzeń / wątek przez co Core i7 2600K na płycie Intela DP67BG pracował tu z taktowaniem 3,7~3,8 GHz a więc niewiele niższym niż 3,9 GHz dla modelu 2700K na płycie ASUSa (Maximus IV Extreme).  

WYDAJNOŚĆ W GRACH

Drugą turę testów otwiera najnowsza odsłona 3DMarka oznaczona numerem 11. Na powyższych wykresach zamieszczone zostały dwa wyniki testu standardowego (Performance w rozdzielczości 1280x720), wynik ogólny oraz wynik cząstkowy z testu Physics, który w dużej mierze jest zależny od wydajności procesora (oraz m.in. od przepustowości pamięci). To własnie na tym drugim wykresie widać dobrze różnice w wydajności procesorów, różnice która pomiędzy układami Core i7 dl aLGA1155 okazuje się niewielka (mając na uwadze, że widoczna na wykresach różnica w wydajności przy standardowym taktowaniu jest różnicą zawyżoną przez odmiennie działający tryb Turbo Boost). Jednocześnie po raz kolejny widoczna jest segmentacja przetestowanych dotychczas procesorów - procesory Core i7 2600K i 2700K znajdują się w segmencie tylko z Core i7 990X, ponownie więc okazują się one praktycznie pozbawione konkurencji pod względem wydajności w swoim pułapie cenowym. FX-8150 nie jest w stanie rywalizować z wyraźnie tańszym Core i5 2500K, o konkurowaniu z układami i7 dla LGA1155 nie ma więc mowy. 

Pierwsza z gier, w której przetestowane zostały wszystkie cztery procesory Intela to najnowsza część serii Call Of Duty - Black Ops. Test polegał na zarejestrowaniu z wykorzystaniem programu FRAPS średniej prędkości wyświetlania grafiki podczas początkowej fazy misji S.O.G. W przypadku podkręconej karty GeForce GTX 470 różnice w średniej ilości klatek na sekundę widoczne są praktycznie w każdym teście, choć tylko w najniższej rozdzielczości są one wyraźne. W przypadku Core i7 2700K różnic względem modelu 2600K brak. FX-8150 poza konkurencją, przewaga procesorów Intela sięga nawet 60~70%. 

F1 2010 to akurat przykład jednej z tego typu gier, które potrafią przyśpieszyć wraz ze wzrostem ilości obsługiwanych przez procesor wątków. Różnice są tu szczególnie widoczne w mniej wymagających trybach i dotyczą one zarówno średniego jak i minimalnego FPS. W przypadku wysokich ustawień (bardziej rzeczywistych w normalnym użytkowaniu) różnica pomiędzy najszybszymi procesorami się zaciera - w najwyższych ustawieniach jest ona jedynie widoczna na wykresach, podczas rozgrywki okazuje się nieodczuwalna. Core i7 2700K uzyskuje marginalnie wyższe wyniki niż i7 2600K - różnica ledwo zauważalna na wykresach, w praktyce - nieodczuwalna. Odczuwalna jest jednak przewaga czterordzeniowych procesorów Sandy Bridge nad FX-8150 od AMD, który po raz kolejny okazuje się zdecydowanie wolniejszy (przewaga układów Intela sięga 30~40% w przypadku minimalnego FPS).

Far Cry 2 to kolejna gra w zestawieniu i zarazem kolejna porcja wykresów na których odnaleźć można pomiary wyraźnie rozróżniające wydajność przetestowanych procesorów. Ponownie jednak przy zastosowanej karcie graficznej (podkręcony GeForce GTX 470) różnice w wydajności przy wysokich ustawieniach rozdzielczości i detali widoczne są przede wszystkim w przypadku tańszych procesorów. Układy z wyższej półki prezentują zbliżoną wydajność i tak Core i7 2700K nie wyróżnia się w tym aspekcie na tle Core i7 2600K - oba procesory oferują praktycznie identyczną wydajność. FX-8150 po raz kolejny nie jest w stanie nawet zbliżyć się osiągami do procesorów Core i7 dla LGA1155. 

Pomiary przeprowadzone z wykorzystaniem drugiej części Mafii mogą sugerować, że w grze tej większych różnic w prędkości działania nie uświadczymy - nawet najsłabszy w zestawieniu procesor oferuje tu wydajność w pełni wystarczającą do płynnej rozgrywki. Różnic pomiędzy czterordzeniowymi procesorami Sandy Bridge z Hyper-Threading (i7 2600K i 2700K) nie uświadczymy.

Sytuacja zmienia się jednak diametralnie gdy dołożymy procesorom dodatkowe zajęcie i włączymy zaawansowaną fizykę APEX. Wówczas wydajność CPU zaczyna odgrywać znaczącą rolę. Core i7 2700K uzyskuje tu nieco lepszą prędkość wyświetlania niż Core i7 2600K, przewaga jest jednak marginalna i widoczna jedynie na wykresach. Wyraźnie odczuwalna jest jednak przesiadka z FX-8150 na Core i7 2600K/2700K - układy Intela uzyskują tu o 40~60% wyższą prędkość wyświetlania!

Need For Speed: Shift to kolejna z gier, w której zaobserwować wyraźnie możemy wpływ wydajności CPU na prędkość jej działania. To w jakich warunkach i jak bardzo różnice te będą widoczne zależne jest od tego jak szybką karta graficzną dysponujemy. W przypadku wykorzystanego podczas testów podkręconego GeForce'a GTX 470 różnice widoczne są na każdym wykresie. W przypadku porównania procesorów Core i7 dla LGA1155 przy ich standardowych ustawieniach minimalne różnice w wydajności są jedynie widoczne na wykresach, w czasie rozgrywki są one nieodczuwalne. Wydajność ukłąd FX-8150 po raz kolejny w grach okazuje się mieć niewiele wspólnego z osiągami procesorów w cenie powyżej 800 PLN. 

Ostanie cztery wykresy prezentują minimalną i średnią prędkość wyświetlania obrazu zarejestrowaną przez program FRAPS podczas czterech ostatnich minut odtwarzania powtórki z potyczki dwóch graczy w StarCraft II: Wings Of Liberty. Ponownie - różnic w osiągach pomiędzy i7 2600K i 2700K praktycznie brak, zarówno przy standardowym taktowaniu jak i po OC. FX-8150 z olbrzymią stratą musi uznać wyższość układów Sandy Brodge obsługujących do ośmiu wątków. 

PODSUMOWANIE

Pierwsze plotki dotyczące Core i7 2700K wspominały o nim jako o układzie mającym pełnić rolę przysłowiowego asa w rękawie - procesorze, który miałby w razie konieczności rywalizować z układami FX od AMD. W sytuacji zagrożenia ze strony konkurenta w tym pułapie cenowym Intel mógł wprowadzić nowy model w cenie Core i7 2600K, cenę tego drugiego zaś obniżyć - oferta Core i7 dla LGA1155 stała by się wówczas atrakcyjniejsza cenowo i zarazem bardziej konkurencyjna. Niestety premiera Bulldozera nie pokryła się z zapowiedziami, najmocniejszy w ofercie AMD układ FX-8150 jedynie w pojedynczych testach był w stanie nawiązać walkę z Core i7 2600K, w zdecydowanej większości przegrywa z nim i to wyraźnie (w grach - bardzo wyraźnie). Ponadto nowy procesor AMD pobiera więcej energii a na chwilę obecną okazuje się niewiele tańszy od Core i7 2600K. Intel mógł być więc spokojny o swoją ofertę a Core i7 2700K nie odświeżył oferty układów i7 dla LGA1155 a jedynie ją uzupełnił. Procesor nie zastąpił modelu Core i7 2600K a pojawił się w ofercie jako szybszy i droższy układ. Klienci nic więc nie zyskali, a czy zyskała na tym oferta Intela?

Core i7 2700K przy takiej różnicy w cenie jaka występuje aktualnie pomiędzy nim a modelem 2600K w naszych rodzimych sklepach prezentuje się atrakcyjnie. Nie da się bowiem ukryć, że mamy do czynienia z procesorem niezwykle wydajnym, konsumującym niewielkie ilości energii (względem oferowanej wydajności) i doskonale się podkręcającym, choć jak zapewne wielu z Was zauważy - te same cechy przypisać można modelowi tańszemu, obecnemu na rynku od ponad roku. Core i7 2600K jest jedynie marginalnie wolniejszy (różnica ok. 3% wynikająca z niższego o 100MHz taktowania), oferuje zbliżone możliwości OC (wyniki na poziomie 4,6~4,8 GHz można uznać za normę, testowany egzemplarz Core i7 2700K podkręcił się do 4,9 GHz) i jest przy tym tańszy. Różnica w cenie detalicznej rzędu 100 PLN jest jednak w wielu przypadkach warta rozważenia - część zdecyduje się dopłacić do Core i7 2700K dla nieco wyższej wydajności, cześć dla teoretycznej szansy na lepsze OC. Dla zdecydowanej większości użytkowników układ ten i tak znajduje się poza obszarem zainteresowania (w warunkach domowych przewaga wynikająca z Hyper-Threading nie jest tak znacząca, stąd w większości sytuacji rozsądniejszy będzie wybór tańszego Core i5 2500K), tym którzy docenią jego walory taka dopłata różnicy większej zapewne robić nie będzie. Nie da się ukryć, że jest to procesor drogi - niestety ze względu na brak konkurencji Intel może dyktować w tym segmencie ceny, w szczególności że oba Core i7 dla LGA1155 są warte swej ceny jeśli tylko wykorzystamy potencjał Hyper-Threading.

Układ Core i7 2700K to uzupełnienie rodziny Sandy Bridge, procesor który posiada wszystkie atuty układu Core i7 2600K i nieco wyższą wydajność (oraz wyższą cenę). Dlatego też wyróżniony zostaje nagrodą w kategorii WYDAJNOŚĆ.   

Intel Core i7 2700K
CENA DETALICZNA: 1280~1330 PLN 

+ Świetna wydajność w każdych warunkach
+ Niski pobór energii (względem oferowanej wydajności)
+ Duży potencjał OC, wydajność po podkręceniu
+ Odblokowany tryb Turbo Boost sprawia, że podkręcanie jest bardzo łatwe
+ Niskie temperatury pracy
+ Bezkonkurencyjny pod względem wydajności


- Wysoka cena (ale i adekwatna do wydajności/możliwości)

 

SPRZĘT DO TESTÓW DOSTARCZYLI:

Marcin "Weelkoo" Wilczak