Gdybym użył stwierdzenia, że pierwsze tablety pojawiły się na świecie blisko pół wieku temu, to większość uznałaby takie zdanie za nieprawdziwe. Jednakże historia pokazuje nam, że to właśnie wtedy zrodziła się idea obsługi komputera przy użyciu specjalnej podkładki, która odbierała impulsy magnetyczne ze specjalnego stylusa. Niestety takie rozwiązanie było niezwykle kosztowne i mało mobilne, dlatego pomysł ten musiał zaczekać na rozwój technologii. Oczywiście tego typu rozwiązanie początkowo zrodziło powstanie tabletów graficznych, a dopiero w latach 90 udało się stworzyć pierwsze tablety PC. Był nim GRiDPad, który połączyły możliwości laptopa z obsługą za pomocą ekranu dotykowego, gdzie fizyczna klawiatura stała się zbędna. Tablety stały się większą wersją kieszonkowych palmtopów, ale to właśnie ta druga grupa zyskała większy rozgłos i sprzedaż. Można pokusić się o stwierdzenie, że przenośne komputery pozbawione klawiatury, a za to posiadające spore ekran dotykowy, zawitały na świat zbyt wcześnie i odniosły falstart w swojej karierze. Przez kolejne lata kilka firm próbowało wejść na rynek ze swoimi tabletami, ale nieskutecznie. Dopiero Steve Jobs osiągnął sukces, otwierając nowy sektor sprzedaży, za pomocą swojego iPada. Za sprawą produktu Apple, tablety ponownie zagościły na świecie, ale czy zasłużenie? Osobiście mam wrażenie, że jest to kolejny marketingowy przebłysk ojca iPhone, ale nie tak rewolucyjny jak owy smartfon. Niemniej jednak postanowiłem się przekonać na własnej skórze, czym jest w rzeczywistości tablet z Cupertino. Zapraszam do zapoznania się z moją opinią na temat Apple iPad w poniższej recenzji.

Otrzymana paczka od firmy Apple zaskoczyła mnie swoimi gabarytami. Niosąc ją w rękach, zastanawiałem się nad jej zawartością, bo znacząco przekraczała wielkość tabletu z symbolem jabłuszka. W pierwszej chwili podejrzewałem znaczną ilość materiałów ochraniających sprzęt, ale okazało się, iż wewnątrz znajduje się nie jeden, a trzy kartonowe opakowania. Największy z nich, z mało innowacyjną szatą graficzną, skrywał oczywiście iPada oraz nieco makulatury w postaci instrukcji i warunków gwarancyjnych. Jak już można się domyślić, dwa pozostałe opakowania były przeznaczone dla podstawowych akcesoriów. Użytkownik otrzymuje kabel USB, ze specjalnym wtykiem w standardzie Apple oraz modułową ładowarkę sieciową, która może zostać wyposażona w dłuższy kabel zasilający. Interesującym dodatkiem jest niewielka stacja dokująca, w kolorze białym. Dzięki niej możemy ustawić iPada w pozycji portretowej na naszym biurku, przy jednoczesnym ładowaniu akumulatorka lub synchronizowania danych z komputerem. Warto również wspomnieć, iż stacja dokująca posiada wyjście liniowe, które umożliwia nam podpięcie produktu Apple do systemu Audio. Skoro już jesteśmy w tym temacie, to należy się minus dla panów z Cupertino, za brak wyposażenia iPada w zestaw słuchawek. Przyznam, że to przydatne akcesorium dla tabletu Apple i jego niedobór smuci.

Firma Apple do testów użyczyła mi najlepiej wyposażonego iPada, ale na rynku pojawiło się aż sześć odmiennych modeli. Aby zrozumieć jakie różnice je dzielą, warto poświęcić chwilę i przyjrzeć się poniższej tabeli, która przedstawia dokładną specyfikacje dostępnych tabletów z firmy w Cupertino.

Pierwszym rozróżnieniem jest podział na iPada wyposażonego wyłącznie w moduł sieci bezprzewodowej oraz takiego, który skupia w sobie WiFi i dodatkowo łączność za pomocą pasma GSM. Model z obsługa 3G można łatwo rozpoznać po czarnym wykończeniu w górnej części tylnego panelu. Producent musiał dokonać tej niewielkiej modyfikacji w celu umiejscowienia anteny. Część osób może pomyśleć sobie, że skoro wyposażono iPada w moduł GSM, to może on służyć jako telefon. Niestety tak nie jest, bo łączność 3G służy jedynie do transmisji danych z Internetu. Muszę przyznać, że jest to niezwykle istotna funkcja w tablecie Apple i podczas dokonywania zakupu warto rozważyć nieco droższą opcje, na rzecz ciągłej łączność, bez której iPad traci więcej niż połowę swoich funkcji. Ponadto model WiFi + 3G posiada dodatkowy atut w postaci GPS-u. Dzięki temu iPad może również posłużyć nam jako nawigacja. Wersja uboższa o ten element, również posiada system pozycjonowania, ale ograniczony na podstawie dostępnych punktów sieci bezprzewodowej – na odludziu raczej niezadziana. Kolejnym rozróżnieniem jest ilość dostępnej pamięci wewnętrznej użytkownika, która dla obu modeli może wynosić 16, 32 lub 64 GB. Tu ponownie podczas zakupu warto się zastanowić, do czego będzie wykorzystywany iPad, ponieważ powierzchnia pamięci jest ograniczona i nie może być później rozszerzona przykładowo dodatkową kartą microSD. Można oczywiście zawsze wybrać model najlepiej wyposażony, ale jego cena wynosi około 3 tysięcy złotych, zaś wersja 16GB jest odpowiednio tańsza o 600-800 złotych – więc jest się nad czym zastanawiać. Zapewne większość osób w tym miejscu powie, że iPad jest zbyt drogi w stosunku do konkurencyjnych netbooków, które zapewniają znacznie więcej możliwości. Oczywiście całkowicie przychylam się do powyższego twierdzenia, jednakże należy zwrócić uwagę, iż produkty Apple zawsze stawiały wysoko poprzeczkę dla naszych portfeli, aby stworzyć widmo urządzenia prestiżowego. W tym przypadku jest dokładnie tak samo. Gdy obliczymy marże, koszty produkcji, podatki, to w dalszym ciągu zostanie nam znaczna suma, którą można określić jako opłata za członkostwo w elitarnym klubie nadgryzionego jabłuszka – przynajmniej ja to tak postrzegam. Jednakże pozostawmy dywagacje na temat – lubię, nie lubię Apple – i zajmijmy się omówieniem pozostałych punktów specyfikacji.

Na długo przed premierą kolejnej generacji iPada pojawiły się plotki, że pierwszy tablet Apple zostanie ulepszony i wyposażony w ekran typu Retina, co wśród mediów wywołało ogromne zainteresowanie. Nic dziwnego, bo była to szansa na uzyskanie mobilnego urządzenia wyświetlającego obraz w bardzo wysokiej rozdzielczości 2048×1536 – brzmi imponująco? Niestety, a może i dobrze, bo na półkach sklepowych pozostał iPad wyposażony w zwykły ekran LCD o przekątnej 9,7 cali, wykonany w technologii ISP z podświetleniem LEDowym, a liczba pikseli nie przekroczyła bariery 1024 na 768. Najwyraźniej Apple zastosował swoją starą sztuczkę i ograniczył możliwości urządzenia, aby w kolejnej odsłonie zaprezentować nowe rozwiązanie. Wszak w chwili premiery firma dysponowała już technologią umożliwiającą wykonanie ekranu LCD z czterokrotnie zagęszczoną liczba pikseli, którą marketingowo nazwano właśnie Retina i wykorzystano z powodzeniem w iPhone. Jednakże moje podejrzenie pada na wydajność urządzenia. Jestem przekonany, że zastosowany procesor nie był wstanie podołać tak wysokiej rozdzielczości w zaawansowanych graficznie aplikacjach. Niestety firma z Cupertino postanowiła skorzystać z jednostki Samsunga (S5PC110A01), wykorzystywaną powszechnie w smartfonach (przykładowo iPhone 4), którą została poddana lekkiej modyfikacji oraz zmieniono nazwę na Apple A4. Zmiany dotyczą głównie optymalizacji konsumpcji energii oraz wyposażenie procesora w 640KB pamięć podręczną drugiego poziomu zamiast 512. Jak widać zmiany można raczej uznać za kosmetyczne, bo nawet taktowanie zegara nie uległo zmianie i pozostało na poziomie 1000MHz. Należy również wspomnieć, iż jest to typowy układ SoC (System on Chip), który działa w oparciu o rdzeń Samsung Hummingbird oraz procesor graficzny PowerVR SGX 535. Dużym natomiast zaskoczeniem jest wyposażenie iPada w zaledwie 256MB pamięci RAM. Taka ilość wydaje się być niewystarczająca na obecne wymagania użytkowników oraz aplikacji, ale zapewne Apple był świadom takiego kroku.

Warto jeszcze poruszyć kwestię zasilania, ponieważ producent nie podaje nam bezpośredniej informacji odnośnie zastosowanego akumulatorka. W specyfikacji podałem przybliżoną, minimalną wartość w mAh, jaką musi posiadać bateria w iPadzie. Oczywiście wartość ta może być wyższa. Niestety bez danych dotyczących ilości woltów jaką dysponuje akumulatorek, ciężko jest określić prawdziwą pojemność. Podczas obliczeń przyjąłem, że jest to 5V, ale jest to jedynie założenie.

Podczas tworzenia iPada, styliści z Apple postanowili skorzystać z sukcesu, jaki niewątpliwie odniósł iPhone 3G. Design tabletu z symbolem jabłuszka do złudzenia przypomina popularnego smartfona, ale w znacznie większym wydaniu. Dlatego ciężko jest się doszukiwać innowacji w samym stylu iPada, który właściwie nie wnosi nic nowego i można mówić jedynie o drobnych zmianach kosmetycznych. Jednakże z całą pewnością nie można zarzucić Apple źle wykonanej roboty, bo sprzęt prezentuje się schludnie i nowocześnie. Dodatkowym atutem jest sama konstrukcja tabletu, którą można określić mianem solidnej i precyzyjnie złożonej. Użyte komponenty są wysokiej jakości i urządzenie w niczym nie przypomina tandetnego produktu. Całość dopełnia świetna kolorystyka, bo połączenie aluminium i czerni to uniwersalne rozwiązanie, które zawsze się sprawdza. Jak widać na fotografiach powyżej, iPad jest pewnego rodzaju przenośnym ekranem dotykowym, zamkniętym w estetycznej oprawie. Wyświetlacz jest niewątpliwie najważniejszym elementem, a cała reszta ma znaczenie dość marginalne.

Pod ekranem, w centralnym punkcie, znajduje się charakterystyczny dla produktów Apple przycisk wielofunkcyjny. Odpowiada on głównie za powrót do ekranu początkowego oraz przejście do wyszukiwarki zawartości pamięci smartfona i aktywowanie paska wielozadaniowości. W przypadku iPhone dotykową funkcją było sterowanie głosowe, ale w iPadzie zrezygnowano z tej formy nawigowania. Jak już wspomniałem wcześniej, tablet Apple nie posiada możliwości wykonywania połączeń telefonicznych, dlatego nie było potrzeby umieszczania nad ekranem głośnika. W jego miejscu pojawił się czujnik pomiaru światła i sprawuje się on zadowalająco. Niestety inżynierowie z Cupertino nie wprowadzili również frontowej kamery, co w przypadku tabletu uważam za spory minus. Ogranicza to możliwości wykorzystania potencjału internetowego, jak choćby wideo chaty, nie wspominając już o aplikacji FaceTime.

Jak na tak spore gabaryty, to iPad jest wyjątkowo cienkim urządzeniem. Dodatkowo zastosowano sztuczkę oszukującą oko, poprzez zaokrąglenie tylnej osłony. Zaoblone krawędzie sprytnie przekłamują nasze receptory i mamy wrażenie, że produkt Apple jest dwukrotnie chudszy niż w rzeczywistości. Oba profile urządzenie to ukłon w stronę ostatniego modelu iPhone i możemy odnaleźć tam kilka cech wspólnych. Przykładowo na lewym boku znajdziemy identyczny sposób montażu karty microSIM, ale należy pamiętać, że dotyczy to wyłącznie wersji wyposażonej w moduł GSM. Na przeciwnej stronie w górnym rogu, widnieje suwak wyciszania, który pracuje stosunkowo ciężko, ale to dobra informacja, bo unikniemy niechcianego, samoczynnego wyłączenia dźwięku. Warto jednak wspomnieć, iż funkcja ta pojawia się wraz z aktualizacją systemu iOS do numeru 4.2. Wcześniej suwak zapewniał blokowanie automatycznego obracania wyświetlanego obrazu. Tuż pod nim znajduje się podwójny przycisk regulacji głośności.

W tym akapicie nieco ponarzekam, ponieważ moim zdaniem Apple popełniło kilka podstawowych błędów. Zacznijmy od portu USB, który znajduje się w centralnym punkcie, spodniej części urządzenia. Zapewne nikogo nie zaskakuje zastosowanie 30 stykowego złącza, które od jakiegoś czasu pojawia się w niemal każdym mobilnym produkcie Apple, ale uważam, że jest to ogromne ograniczenie potencjału urządzenia. Jeżeli iPad ma rywalizować z netbookami, to w tym miejscu pojawia się duża przeszkoda. Użytkownik nie ma możliwości bezpośredniego podłączenia dodatkowych urządzeń, jak przykładowo aparat lub karta pamięci, a to spory minus. Oczywiście firma z Cupertino stworzyła odpowiednie, dodatkowo płatne, akcesorium poprawiające ten błąd. Jednakże uważam, że oferowany adapter powinien znajdować się w zestawie jako standard, a nie opcja. Drugi mankament dotyczy systemu dźwiękowego, który sprowadza się do odtwarzania jedynie w trybie mono. Uważam, że dzisiejszy użytkownik zasługuje na nieco więcej, niż jeden głośnik. Aczkolwiek sam dźwięk jest zaskakująco dobry, bo pozbawiony zniekształceń, szumów itp. Poziom głośności również jest zadowalający, ale nie łudźmy się, że wykorzystamy naszego iPada do nagłaśniania imprez. Ponadto będąc w miejscu publicznym warto zawsze skorzystać ze słuchawek, ale te musimy nabyć samodzielnie. Szkoda, że przy tak wygórowanej cenie, Apple postanowiło zaoszczędzić na ważnych akcesoriach. Jednak wróćmy do miejsca umieszczenia gniazda słuchawkowego, które znajduje się w górnej części. Muszę przyznać, że nie jest to najlepszy wybór, bo podłączony kabel może zwisać nam tuż przed oczami. Ogranicza to nieco swobodę użytkowania iPada. Oczywiście zawsze możemy obrócić ekran o 180 stopni (obraz automatycznie obróci się w każdym kierunku), ale wychodzę z założenia, że mniej problematyczne byłoby umieszczenie gniazda w dolnej części tabletu. W smartfonach tego typu rozwiązanie jest jak najbardziej pożądane, ale przecież nikt nie będzie nosił iPada w tylnej kieszeni jako odtwarzacz MP3. Tuż obok znajduje się mikrofon, który służy głownie do rejestrowania dźwięku poprzez liczne aplikacje. Zaś na drugim krańcu można dostrzec przycisk zasilania, który również służy do dezaktywowania funkcji wyświetlacza – działa znakomicie.

Tył iPada to wyłącznie aluminiowa osłona, która posiada szczotkowaną powierzchnię i jest wystarczająco odporna na uszkodzenia mechaniczne. Apple podobnie jak w przypadku iPoda oraz iPhone ograniczył maksymalnie ingerencje użytkownika do wnętrza urządzenia. Oczywiście takie podejście ma swoje plusy oraz minusy, bo z jednej strony mamy korzystać z tabletu i niczym się nie przejmować, ale nie możemy również zaopatrzyć się w zapasowy akumulatorek, który pomógłby nam w mrocznych godzinach. Zaprezentowany na powyższych zdjęciach model, posiada dodatkowy czarny, gumowy pasek, którego nie uświadczymy w wersji wyposażonej wyłącznie w moduł sieci bezprzewodowej. Ta niezbyt kunsztowna modyfikacja była niezbędna dla uzyskania odpowiednich możliwości wyłapywania sygnału GSM, ponieważ pod nią kryje się antena.

iPad pod względem konstrukcyjnym i stylistycznym przypomina większego brata bliźniaka iPhone. Jest to może mało innowacyjne, ale po co firma miałaby ryzykować, skoro ma już gotowy przepis na sukces. Jeżeli natomiast ktoś uważa, że rozróżnieniem dwóch owych produktów będzie system, to jest w dużym błędzie. Interfejs graficzny użytkownika został oparty na platformie iOS, więc wygląd oraz sposób działania jest niemal identyczny jak w smartfonie Apple, ale pozbawiony funkcji telefonicznych. Podstawą UI są edytowalne ekrany, na których widnieją skróty graficzne do poszczególnych aplikacji. Na jednym pulpie można maksymalnie zamieścić do 20 ikon w układzie cztery na pięć. W przypadku zapełnienia wolnej powierzchni, automatycznie utworzy się nowy pulpit. Podobnie jak w iPhone i tu można tworzyć foldery, które tworzy się poprzez przeciąganie jednego ze skrótów na drugi. Użytkownik może dowolnie edytować jego zawartość oraz nazwę. Stwarza to oczywiście dodatkowe miejsce dla nowych aplikacji (maksymalnie 20 w jednym folderze), ale również pozwala na zachowanie porządku. iPad dociera w nasze ręce z zaledwie garstką programów, a są to: kalendarz, książka kontaktowa, notatnik, mapy, wideo, Youtube, iTunes, App Store, Game Center oraz przeglądarka Safari, Galeria, iPod, E-mail. Cztery ostatnie skróty znajdują się w stałym dolnym pasku, ale jego zawartość można również edytować. Mimo sympatii do platformy iOS, odczuwam pewien brak innowacyjności, który nie doskwierał mi tak mocno podczas testowania smartfona iPhone. Uważam, że Apple nie stanął na wysokości zadania i pozwolił nieco przegonić się konkurencji, która z sukcesem wprowadziła widżety. Prostota i mała ilość funkcji sprawdzała się znakomicie w telefonie, ale tablet powinien zapewnić użytkownikowi znacznie większy wachlarz możliwości, aniżeli monotonne pulpity z martwymi ikonkami. Oczywiście wymagałoby to od programistów z Apple nieco większego wysiłku, a oni chyba nie palą się zbytnio do pracy. Istnieje również prawdopodobieństwo, że firma z Cupertino nie wierzy w zdolność swoich klientów, do opanowania bardziej zaawansowanego interfejsu graficznego. Niestety jestem zmuszony do wysunięcia wniosku, że Apple poszedł nieco na skróty i system iOS w takiej formie jest dość dużym ograniczeniem tabletu.

Muszę również wspomnieć, iż pierwsza odsłona platformy Apple jaka zagościła w iPadzie była pozbawiona kilku istotnych funkcji, a szybkość działania pozostawiała wiele do życzenia. Dopiero aktualizacja z numerem 4.2 rozwinęła nieco skrzydła tabletu z symbolem jabłuszka. Przykładowo pojawiły się już wspomniane foldery. Innym przykładem jest opcja wielozadaniowości, która dodała również możliwość zablokowania automatycznego obracania wyświetlanego obrazu. Oprócz tego pojawia się pasek pozwalający na łatwe dostosowywanie jasności ekranu. Obie opcje znajdują się w sąsiedztwie z panelem sterowania iPoda. Oczywiście należy pamiętać, że wielozadaniowość w rozumieniu Panów z Apple, oznacza pauzowanie aplikacji, do której zawsze możemy wrócić. W rezultacie iPad nie jest w stanie wykonywać kilku czynności jednocześnie. Plusem tego rozwiązania jest zmniejszona konsumpcja energii.

Apple pragnie, aby jego tablet nie służył wyłącznie do zabawy, ale również stał się pomocnym narzędziem pracy. Dlatego jedną z aplikacji jest rozbudowana książka adresowa, która pozwala nam na tworzenie kontaktów, wraz ze zdjęciem, numerami telefonów, e-mailami, adresami zamieszkania i informacjami dotyczącymi miejsca pracy. Szczegółowe dane mogą być niezwykle przydatne w naszej pracy, ale dokładnie te same opcje znajdziemy w niemal każdym smartfonie, który ponadto pozwoli nam z nich skorzystać. Ciekawostką natomiast jest zaprezentowanie aplikacji w trybie horyzontalnym, która wygląda niczym prawdziwa książka.

Natomiast rewelacyjnie prezentuje się terminarz, który posiada niezwykle czytelny interfejs i mnogość dostępnych opcji. Użytkownik otrzymuje dostęp do kilku form wyświetlania i swobody przełączania pomiędzy trybem Dnia, Tygodnia, Miesiąca oraz Listy wszystkich wpisów. Oznaczenia danych terminów są wyjątkowo wyraźnie opisane, co ułatwia korzystanie z kalendarza. Podobnie jak lista kontaktów i tu mamy prezentacje graficzną w formie książki.

W zestawie podstawowych aplikacji znajdziemy również Notatnik, ale muszę przyznać, że jest on bardzo ograniczony i spodziewałem się nieco większych możliwości. Program sprowadza się właściwie do tworzenia prostego tekstu i to w zasadzie wszystko. Może trochę przesadzam, bo przecież istnieje możliwość zmiany czcionki. Do wyboru mamy szeroki zestaw specjalnie opracowany przez Apple, w którego skład wchodzi: Marker Felt, Chalkboard i Helvetica. Tak, to już koniec listy, a wszystkie powyższe czcionki, są piękne niczym chłopski wychodek. Szkoda, że Apple zamiast zwykłego notatnika nie pokusił się o dodane aplikacji pozwalającej odczytywać i tworzyć typowe dokumenty biurowe. Na całe szczęście istnieją rozwiązania innych producentów, które sprostają takim oczekiwaniom.

Aplikacja iTunes dostępna w iPadzie, to dostęp do muzyki, podkastów oraz iTunes U (podkasty o charakterze naukowym), tak przynajmniej prezentuje się to w niektórych krajach. Niestety Polska do nich nie należy i pobieranie albumów muzycznych naszych ulubionych wykonawców, na obecną chwilę nie jest możliwe. Oczywiście pojawiły się już zapowiedzi, że w niedalekiej przyszłości dostąpimy tej zaszczytnej opcji, ale na razie możemy jedynie skorzystać z oferty dźwiękowych lub filmowych podkastów. Aplikacja jest zbliżona do sklepu Apple, zarówno pod względem wyglądu jak i sposobu działania. W każdym z działów mamy dostęp do odpowiednich kategorii oraz systemu polecanych i najczęściej pobieranych tytułów. Obsługa jest niezwykle prosta, bo nawet dziecko sobie z nią poradzi. Każdy podkast może ukazywać się w postaci serii, więc wybierając dany tytuł, możemy zobaczyć również powiązane odcinki. Całość jest wyraźnie opisana i opatrzona odpowiednimi zajęciami. Pobieranie odbywa się za pośrednictwem wciśnięcia odpowiedniego przycisku. Gdy transfer dobiegnie końca, pozycja pojawi się w kategorii „Downloads” oraz w odtwarzaczu muzycznym lub filmowym.

Wspomniana aplikacja App Store, to internetowy sklep Apple, z którego użytkownicy mogą pobierać najróżniejsze programy na swojego iPada. Forma graficzna jest wyjątkowo przejrzysta, chociaż na samym początku możemy odnieść nieco inne wrażenie, ale ten problem szybko mija. Na górze znajduje się pasek, w którym widnieje bardzo wydajna wyszukiwarka zawartości całego sklepu. Oprócz tego dostajemy dostęp do trzech przycisków wirtualnych, których aktywacja wyświetli programy dodane według dat oraz najświeższe i najlepiej rozchwytywane. Natomiast na samym dole mamy kolejny pasek, ale tym razem z odpowiednimi działami, takimi jak: Polecane, Najwyżej notowane, Kategorie i pobrane. Warto również zauważyć, iż do sklepu Apple zawitała funkcja Genius, której zadaniem jest rekomendowanie aplikacji na podstawie dokonanych już przez nas zakupów. Za pośrednictwem odpowiedniej konfiguracji możemy odnaleźć programy w naszym guście. Oczywiście możemy również skorzystać z tradycyjnej formy przeszukiwania sklepu, za pomocą kategorii – a jest w czym przebierać. Oczywiście iPad posiada zupełnie inną rozdzielczość ekranu niż iPhone czy iPod, dlatego w ofercie pojawiły się programy dedykowane specjalnie dla niego. Jednakże nie zamyka to możliwości skorzystania z aplikacji, które były dostępne na długo przed premierą tabletu Apple. System pozwala na odpowiednie skalowanie obrazu, ale kosztem utraty jakości, co w niektórych przypadkach kończy się ogromna pikselozą. Natomiast pozostawienie oryginalnej rozdzielczości programu, zmniejsza efektywność funkcji dotykowych. Użytkownicy, którzy utworzą konto wraz z danymi dotyczącymi karty płatniczej, mogą skorzystać z oferty płatnych aplikacji. Pozostałe osoby mogą skorzystać z darmowych rozwiązań, które wielokrotnie nie odbiegają jakością od tych oznaczonych symbolem dolara. App Store posiada ogrom pozycji rozrywkowych, nawigacyjnych, edukacyjnych, biurowych itd. W rzeczywistości, jeżeli czegoś tam brakuje, to warto o tym pomyśleć, bo można na tym nieźle zarobić – pytanie tylko, czego?

Jak już wspomniałem wcześniej, tablet firmy Apple ma bardzo mocno ograniczone możliwości personalizacji, które sprowadzają się wyłącznie do zmiany tapety (ekran blokowania i zwykły) oraz przemieszczania skrótów graficznych. Takie rozwiązanie nie przypadnie do gustu osobom, które uwielbiają wyróżniać się w tłumie, aczkolwiek sam produkt z symbolem jabłuszka pełni funkcje „płachty na byka”. W rzeczywistości otrzymujemy niemal identyczną funkcjonalność, co iPhone czy iPod, ale w większej odsłonie. Nawet ustawienia urządzenia są bliźniaczo podobne, no może z wyjątkiem funkcji ramki cyfrowej zdjęć. Jednego, czego nie można zarzucić iPadowi, to jego wydajność. Sprzęt w codziennym użytkowaniu radzi sobie znakomicie, bo jest szybki i efektywny. Wywołane przez nas akcje pojawiają się na ekranie niemal natychmiast. Oczywiście nieco bardziej wymagające aplikacja, jak gry, będą potrzebowały nieco więcej czasu, ale w granicach zdrowego rozsądku. Natomiast wszystkie podstawowe funkcje, sprawdzają się fenomenalnie. Kolejnym atutem jest stabilność systemu, którego zawieszenie wymaga nie lada sztuki. Przyznaje, że jeżeli poszukujemy tabletu z intuicyjnym interfejsem, który pozwoli nam wykonywać podstawowe funkcje bez potrzeby posiadania specjalistycznej wiedzy, to iPad może okazać się strzałem w dziesiątkę.

Należy również wspomnieć, iż nieodłącznym elementem iPada jest aplikacja iTunes przeznaczona na komputery stacjonarne. Za jej pomocą możemy aktywować tablet Apple, a następnie przeprowadzać synchronizację danych, w postaci poczty, zdjęć, muzyki, aplikacji, gier, podkastów oraz książek elektronicznych. Ponadto aplikacja umożliwia nam skorzystać ze sklepu App Store bezpośrednio z naszego PC.

Wiedorecenzja przedstawiająca konstrukcje urządzenia oraz interfejs graficzny

iPad jest duży i tego nie da się ukryć. Używanie go przy pomocy jednej dłoni nie wchodzi w grę – no chyba, że położymy go na jakiejś płaskiej powierzchni. Pierwszy kontakt z iPadem może wzbudzić spory entuzjazm. Sprzęt jest świetnie wyprofilowany i genialnie spoczywa w naszych dłoniach. Czarna obwódka otaczająca ekran, to idealne miejsce spoczynku i uchwytu naszych kciuków. Widać, że podczas projektowania iPada pomyślano o wielu rzeczach. Ogólnie nie jest źle – przynajmniej na samym początku tak myślimy. Po pewnym okresie zaczynamy dostrzegać pewne mankamenty. Pierwszym z nich jest waga urządzenia (około 0,7kg), która po kilkudziesięciu minutach staje się coraz cięższa. Niestety, jeżeli nie posiadamy przed sobą jakiejś formy podpory dla naszych dłoni, to po pewnym czasie nasze kończyny stają się zmęczone i korzystanie z iPada zaczyna być uciążliwe. Należy wziąć pod uwagę, że bardzo często tablet będziemy trzymać jedną ręką, a druga posłuży nam do nawigowania. Idealnym przykładem może być długie posiedzenie w toalecie, podczas czytania setek tysięcy publikacji, dostępnych w internecie. Oczywiście nie mówię o bólu palącym nasze mięśnie, ale pojawia się pewien dyskomfort. Drugim problemem mogą okazać się materiały z jakich został wykonany iPad. Szkło i aluminium mogą się okazać niezwykle mało przyjemne dla naszej skóry w chłodne zimowe dni. Natomiast w okresie letnim możemy być pewni, że nasze dłonie zaczną się pocić nienaturalnie, bo tablet stanie się nieco cieplejszy niż nasz organizm. Nie zrozumcie mnie źle, iPad posiada zalety swojej konstrukcji jak i wady, ale w ogólnym rozrachunku korzysta się z niego dość efektywnie. Jednakże nie łudźmy się, że można komfortowo pracować na iPadzie przez wiele godzin, podobnie jak na laptopach czy netbookach.

Jeżeli postawiłbym tezę, że iPad jest głównie dotykowym wyświetlaczem, to zapewne większość przyznałaby mi rację. Wszak ekran jest jedyną formą komunikacji z urządzeniem, a cała reszta, to mało istotne elementy dla przeciętnego Kowalskiego. Sam wyświetlacz posiada uśrednioną przekątną dostępnych na rynku netbooków. Przyznaje wygląda to efektownie, ale odnośnie tego tematu mam nieco mieszane uczucia. Większy ekran, to łatwiejsze nawigowanie przy pomocy palca oraz lepsze możliwości wyświetlania filmów, zdjęć, itd. Z drugiej strony zmniejsza się mobilność samego urządzenia oraz komfort jego trzymania. Również negatywnie wpływa to na jakość samego obrazu, który nie można określić mianem krystalicznego. Wytrawne oko dostrzeże łączenia poszczególnych pikselów, bo ich zagęszczenie wynosi zaledwie 132ppi. Ostrość może nie jest mocną stroną wyświetlacza w iPadzie, natomiast głębia kolorów, to już odrębna bajka, a jest kolorowo. Niezależnie od warunków oświetleniowych obraz jest zawsze nasycony idealnymi barwami. W tym przypadku mają znaczenie szerokie kąty widzenia. Duże odchylenia od naszego wzroku nie mają negatywnego skutku na jakość obrazu. Również czerń jest wyjątkowo głęboka, aczkolwiek w okolicach zakończenia ekranu, możemy zauważyć niezbyt równe podświetlenie w postaci delikatnej szarości. Natomiast nie mam zastrzeżeń odnośnie bieli, która może z czasem wypalić nasze oczy. Ze względu na sporą jasność ekranu możemy bez problemu korzystać z iPada poza czterema ścianami. Nawet bezpośrednie odbijanie się słońca w wyświetlaczu, nie wpływa negatywnie na widoczność obrazu. Oczywiście ekran nie służy wyłącznie do obserwacji, ponieważ pełni on role komunikatora między interfejsem, a użytkownikiem. Apple zawszę mógł się poszczycić doskonałymi funkcjami dotykowymi, które nawet przyczyniły się do zrewolucjonizowania rynku telefonii komórkowej. Dlatego nie mogłem uwierzyć, że w iPadzie są one tak przeciętne. Wielokrotnie mogłem doświadczyć niezbyt precyzyjnej pracy funkcji dotykowych. Problemem okazują się małe, wirtualne przyciski – przykładowo zamykanie aplikacji w wielozadaniowości. Ekran nie zawsze prawidłowo rozpoznaje położenie naszego palca, co może wywołać niechcianą reakcje. Natomiast czułość jest identyczna jak w smartfonach Apple – wysoka. Warto jednak pamiętać, że ten duży wyświetlacz bardzo lubi zachowywać historię naszych palców w postaci tłustych odcisków i smug. Efekt ten nie jest tak drażniący w przypadku jasnego ekranu, ale ciemny obraz może wywołać u nas odruch wymiotny. Tu pojawia się kolejny brak w akcesoriach – szmatka do czyszczenia ekranu – podstawowy atrybut iPada. Pozostaje pytanie jak wytrzymały jest tak spory wyświetlacz? Muszę powiedzieć, że wystarczająco odporny na standardowe czynniki niebezpieczne, ale odradzam skakania i rzucania tabletem Apple.

Przeglądarka Safari, opracowana przez Apple, zrobiła już furorę w smartfonie iPhone. Jednakże podczas premiery iPada mogliśmy usłyszeć zapewnienia Steve Jobs’a, że teraz będzie jeszcze lepiej. Jednym z elementów umożliwiającym sprostania obietnicy szefa Apple, niewątpliwie jest sporych rozmiarów wyświetlacz, którego rozdzielczość spełnia dzisiejsze wymagania witryn internetowych. Przyznaje przeglądanie stron WWW sprawia ogromna frajdę. Nawigowanie jest niezwykle intuicyjne, a ponadto dużym atutem jest szybkość generowania witryn – nawet tych zaawansowanych. Rewelacyjnie sprawdzają się funkcje multidotyku oraz automatycznego dostosowania powiększenia, poprzez podwójne tąpnięcie w ekran. Zaznaczanie tekstu jest również dziecinie proste i może odbyć się na dwa sposoby – korzystając z lupy lub pojedynczego kliknięcia. Ponadto użytkownik może otworzyć jednocześnie do dziewięciu różnych stron, ale czasami powoduje to delikatne spowolnienie działania przeglądarki. Oprócz korzystania z opcji historii przeglądanych witryn lub dodawania ich do ulubionych, pojawiła się nowa i bardzo wyczekiwana funkcja przeszukiwania zawartości strony. Także rewelacyjnie sprawdza się system automatycznego obracania obrazu, który działa w każdym kierunku. Ogólnie muszę przyznać, że doświadczenia z przeglądania najróżniejszych internetowych portali na iPadzie jest niezwykłe. Aplikacja Safari jest podstawową bronią w tablecie Apple, ale czy jest ona taka doskonała? Niestety nie! Głównym powodem mojego stanowiska jest brak obsługi Adobe Flash. Początkowo wychodziłem z założenia, że Apple obrał dobrą drogę, omijając daną wtyczkę, bo reklamy mogą jedynie przeszkadzać. Jednakże w okresie testowania uświadomiłem sobie, jak mocno zakorzeniony jest Flash w Internecie. Nagle okazało się, że nie mogę przeglądać wielu witryn i musiałem odłożyć tablet Apple na bok, a sam udałem się do swojego komputera. W tej walce, netbooki wygrywają z iPadem, który nie jest idealną przeglądarką stron internetowych.

Podobnie jak w przypadku przeglądarki, również klient pocztowy jest zaczerpnięty z iPhone. Okazuje się, że była to trafna decyzja, bo aplikacja posiada nieskomplikowany interfejs, w którym bez problemu odnajdzie się każdy użytkownik. Plusem jest wprowadzenie obsługi wielu kont od różnych dostawców, a ich konfiguracja sprowadza się do zupełnego minimum – nazwa użytkownika i hasło. Świetnie rozwiązano sposób prezentowania listy otrzymanej elektronicznej poczty, która ukazuje się w formie pojedynczych e-maili lub jako uporządkowane wątki. Oczywiście otrzymujemy odpowiedni zestaw narzędzi do zarządzania pocztą. Klient znakomicie radzi sobie z każdą formą e-maili, a jego sposób prezentacji jest niezwykle czytelny. Oczywiście możemy korzystać z funkcji dodawania i otrzymywania załączników, ale... No właśnie, problemem może okazać się tworzenie e-maili, ponieważ tablet jest sporych rozmiarów i pisanie może być nieco utrudnione, bo palce nie zawsze dosięgną odpowiedniego klawisza. Oczywiście rozwiązaniem jest położenie iPada na płaskiej powierzchni. Wówczas możemy uzyskać imponującą szybkość tworzenia tekstu, ponieważ wirtualna klawiatura jest dużych rozmiarów, a poszczególne przyciski posiadają duże odstępy. Ogólnie muszę przyznać duży plus w kwestii poczty elektronicznej… mimo wszystko.

Czytnik książek elektronicznych jest często wymieniany, jako kluczowa rola iPada. Patrząc na jego ekran i wymiary trudno się nie zgodzić z takim twierdzeniem. Jednakże urządzenie nie posiada w swoim arsenale odpowiedniej aplikacji umożliwiającej nam czytanie e-booków, co wzbudza lekką niepewność. Na szczęście z pomocą przychodzą nam zasoby sklepu App Store, gdzie znajdziemy najróżniejsze programy z ową funkcją i muszę przyznać, że jest w czym wybierać. Oferta nie ogranicza się wyłącznie do książek, bo w szeregach pojawiły się propozycje z komiksami oraz tematycznymi czasopismami z najdalszych zakątków świata. Wszystkie aplikacje posiadają własne sklepy, w których odnajdziemy płatne i darmowe wydawnictwa. Oficjalnym programem dla produktu Apple jest iBooks Store, który cechuje się wyjątkowo schludną szatą graficzną, a jego obsługę można określić jako łatwa i przyjemna. Aplikacja automatycznie dodaje książki znajdujące się w pamięci urządzenia na wirtualny regał. Istnieje również tradycyjny podgląd w formie listy, gdzie ukazuje się podział na autorów, gatunki i tytuły. Program wyjątkowo sprawnie ładuje nawet obszerne pozycje, do formy wirtualnej książki – nawet wykonano animacje przerzucania stron. Oczywiście pojawia się spis treści, który umożliwia nam szybkie przeskoczenie do danego rozdziału. Możemy także skorzystać z zakładek oraz wyszukiwarki poszczególnych wyrazów. W rzeczywistości wszystkie czytniki książek, czasopism i komiksów posiadają zbliżony wygląd oraz funkcjonalność. Warto również nadmienić, iż możemy wgrywać własne pozycje zakupione z innego źródła, ale muszą być one w formacie ePUB lub PDF. Pozostaje jednak pytanie jak komfortowo przebiega czytanie elektronicznych książek na iPadzie? Początkowo można odnieść bardzo pozytywne wrażenie, ale po spędzeniu blisko dwóch godzin pojawia się problem bólu oczu. Jak już wspomniałem wcześniej, tablet Apple posiada bardzo jasny wyświetlacz, który szybko męczy nasze receptory wzroku. Co prawda istnieje możliwość regulowania natężenia światła, ale niewiele to pomaga. Bijące światło po oczach szybko staje się irytujące, dlatego iPad nie jest dobry dla miłośników literatury. Uważam, że lepszym rozwiązaniem są urządzenia posiadające elektroniczny papier, który jest znacznie bardziej komfortowy niż ekran LCD.

Tablet jako przenośna konsola do gier? Brzmi kusząco! Liczba gier w App Store dla iPada wciąż rośnie i nawet obecnie można pokusić się o stwierdzenie, że to bogata oferta. Warto również nadmienić, iż duża część pozycji przeznaczonych na iPhone, również działa w skali 1:1 na tablecie Apple. Wydajny procesor radzi sobie bez problemu z zaawansowanymi graficznie grami, ale nie łudźmy się, że jest to poziom znany z typowych konsol czy stacjonarnych komputerów. Obecne propozycje nie odbiegają możliwościami od tego, co spotykamy w większości smartfonów. Również sposób sterowania jest identyczny i odbywa się on poprzez pojemnościowy ekran lub z wykorzystaniem akcelerometru. Niemniej jednak iPad może przynieść użytkownikowi sporo rozrywki, przykładowo w nudnych podróżach. Dobrą nowiną jest wprowadzenie Game Center, który rozwinął skrzydła i obecnie posiada już setki tytułów, które umożliwiają rywalizowanie ze znajomymi w sieci oraz zdobywania osiągnięć w poszczególnych rozgrywkach (osoby chcące zapoznać się z zasadą działania Game Center, odsyłam do recenzji iPhone 4, która jest dostępna na łamach FrazPC). iPad z całą pewnością posiada potencjał, aby być dobrą, przenośną konsolą do gier, ale muszę przyznać, że gabaryty urządzenia bywają niekiedy uciążliwe. Przykładem są gry, w których należy korzystać jednocześnie z akcelerometru oraz ekranu pojemnościowego… zwyczajnie brakuje trzeciej ręki.

Osobiście uważam, że iPad najlepiej nadaje się do odtwarzania filmów – jakby został stworzony do tego. Tablet Apple rewelacyjnie radzi sobie z materiałem w rozdzielczości 720p, który na takim ekranie wygląda spektakularnie. Obraz jest płynny nawet przy większym bitrate. Podczas odtwarzania nie dostrzeżemy niezbyt dużego zagęszczenia pikseli na centymetr kwadratowy w wyświetlaczu, ze względu na ciągły ruch. Natomiast zauważymy przepiękną głębię kolorów i kruczą czerń, która zachowana jest nawet przy większych odchyleniach ekranu od naszego wzroku. Utrudnieniem natomiast pozostaje kwestia obsługiwanych kodeków. Przed zgraniem filmów do pamięci iPada, należy go skompresować przy użyciu MPEG-4 lub H.264. Należy również pamiętać o zachowaniu odpowiedniego kontenera, ponieważ odtwarzacz nie poradzi sobie z popularnym AVI. Sam odtwarzacz jest wykonany tak, aby jego obsługa była jak najprostsza. Baza filmów jest automatycznie aktualizowana z pamięci urządzenia, więc użytkownikowi pozostaje tylko wybranie danego obrazu i zrelaksowanie się przed ekranem. Oczywiście to nie jedyna forma oglądania materiału wideo, bo z zanadrzu mamy jeszcze aplikacje YouTube, która umożliwia nam przeszukiwanie zawartości tego popularnego serwisu. Niestety funkcjonalność jest mocno ograniczona i sprowadza się głównie do znalezienia danego filmu i uruchomienia go (również w formacie 720p), ale przynajmniej działa to doskonale.

Raczej mało osób zdecyduje się używać iPada jako przenośny odtwarzacz MP3. Główną barierą mogą się okazać wymiary tabletu, który trudno jest umieścić w kieszeniach naszych spodni. Jednakże nie przeczę, że znajdą się miłośnicy właśnie takiego rozwiązania, ale czy to ma sens? Jego zastosowanie, to raczej desktopowy odtwarzacz, który możemy umieścić w stacji dokującej, a następnie podpiąć do zestawu nagłaśniającego. Nawet interfejs graficzny został opracowany w taki sposób, aby pełnił on raczej funkcje konsoli sterującej, aniżeli typowy, minimalistyczny układ znany z mobilnych odtwarzaczy MP3. Co więcej zabrakło sztandarowego rozwiązania Apple, jakim jest CoverFlow. Przyznam, że to zaskakujące posunięcie, bo graficzna prezentacja okładek jest zawsze miłym dodatkiem. Najwyraźniej Panowie z Cupertino wychodzą z założenie, że nikt nie będzie używał ich iPada jako przenośny odtwarzacz MP3. Jednakże mimo wszystko, muszę przyznać, że oferowane funkcje i sposób zarządzania plikami muzycznymi wypadają znakomicie na tle „mniejszych” rozwiązań. Użytkownik otrzymuje interfejs, który daje mu bezpośredni dostęp do wszystkich możliwych opcji z głównego ekranu, a to duże ułatwienie. Istnieje możliwość bezproblemowego przejścia do albumów, podkastów czy audiobooków, które możemy następnie selekcjonować na podstawie nazw, wykonawców, gatunków itd. Oczywiście istnieje alternatywa przejścia do graficznego odtwarzacza muzycznego, który pojawia się w tradycyjnym iPodzie, ale w rzeczywistości wszystkie funkcje dostępne są w oknie z wyborem albumów i poszczególnych utworów. Naturalnie interfejs pozwala na przewijanie utworów za pomocą paska postępu, korzystania z funkcji powtarzania i losowego wybierania, a na dokładkę możemy tworzyć własne ulubione listy muzyczne.

Tablet Apple nie został wyposażony w aparat, dlatego nie może posłużyć nam do wykonywania zdjęć. Natomiast jedną z kluczowych roli pozostaje prezentacja fotografii. Niestety problemem jest już samo przetransportowanie ich do pamięci urządzenia z tradycyjnych aparatów, ze względu na brak tradycyjnego złącza USB. Do tego celu niezbędny wydaje się być komputer stacjonarny lub zakup specjalnego adaptera, a to już spora przeszkoda. Jednakże pokonanie jej może okazać się wyjątkowo owocne, ponieważ iPad posiada spory wyświetlacz i ciekawie przygotowaną galerie. Wszystkie fotografie znajdujące się w pamięci tabletu, są automatycznie dodawane do zbioru, a przy okazji tworzą się odpowiednie katalogi. W trybie wyświetlania pojedynczego zdjęcia, pojawia się interesująca i niezwykle pomocna koncepcja w postaci malutkiego pasek u dołu ekranu z miniaturkami pozostałych obrazów. Istotnie galeria prezentuje się znakomicie i działa niezwykle efektywnie, jednakże liczba dostępnych opcji jest zaskakująco mizerna. Użytkownik może jedynie przesłać zdjęcie dalej poprzez e-mail, ustawić wybraną fotografie, jako tapetę lub wydrukować je drogą sieci bezprzewodowej (wraz z nową aktualizacją pojawiła się opcja drukowania poprzez WiFi). Brakuje możliwości synchronizacji galerii z popularnymi serwisami umożliwiającym nam tworzenie albumów ze zdjęciami. Również nie otrzymujemy narzędzi edycyjnych itd. Natomiast za ciekawostkę można uznać funkcje cyfrowej ramki, która umożliwia wyświetlanie wybranych fotografii w trybie pełnoekranowym i automatycznym przejściem. Należy także wspomnieć, iż ową opcje można uaktywnić bezpośrednio z zablokowanego ekranu.

Wersja WiFi + 3G została dodatkowo wyposażona w odbiornik sygnału GPS. Można, więc przyjąć, że iPad może posłużyć nam jako nawigacja samochodowa… no może raczej piesza, bo chyba ciężko byłoby znaleźć odpowiedni uchwyt na szybę, a nawet, jeśli to tablet znacznie ograniczałby widoczność. Sam moduł działa zaskakująco szybko i w kilka sekund na ekranie ukazuje się prawidłowe miejsce naszego położenia. Osobiście byłem zaskoczony precyzją działania funkcji GPS w iPadzie, którą można określić jako znakomitą. W zestawie aplikacji otrzymujemy również dostęp do map Google. Nie muszę chyba nikomu tłumaczyć jak znakomicie prezentuje się to na tak sporym wyświetlaczu. Oczywiście jest to raczej dodatek, który pomoże nam wykorzystać potencjał pozostałych aplikacji, aniżeli programów do nawigacji.

Czymże byłby produkt Apple bez dodatkowych akcesoriów, a te zaczynają pojawiać się w zastraszającym tempie - aż nie mogę doczekać się latającego iPada. Jednak skupmy się na oficjalnych produktach. W ofercie Apple moją uwagę przykuły szczególnie trzy rzeczy. Pierwsza to oczywiście wspomniany już adapter USB, który w zestawie posiada także czytnik kart pamięci. Uważam, że może to być pozycja obowiązkowa dla fotografów, którzy pragną przeglądać swoje zdjęcia na tablecie iPad. Jednak ciekawszym gadżetem wydaje się być futerało-stojaczek. Już na samym początku muszę podkreślić, iż nie jest to produkt najwyższej jakości – od kawałek, odpowiednio wyprofilowanego materiału. Pełni on funkcje ochroną, ale sam podatny jest na zabrudzenia. Jego szorstka powierzchnia w błyskawicznym tempie wyłapuje wszystkie tłuste odciski palców, a ich usunięcie jest wyjątkowo uporczywe. Mimo wyciętych otworów, dostęp do przycisków oraz gniazd jest utrudniony. Jednakże produkt ten posiada bardzo pomocne rozwiązanie, które umożliwia nam postawienie iPada w pozycji horyzontalnej. Ta banalna opcja może się okazać niezwykle komfortowa podczas oglądania filmów w długiej podróży, pod warunkiem małej ilości drgań, bo stabilność nie jest mocna stroną tego futerału.

Wirtualne klawisze nie zapewniają tak wydajnej pracy jak fizyczne rozwiązanie. Dlatego Apple postanowił stworzyć dodatkową, pełnowymiarową klawiaturę, rodem z laptopa. Połączenie jej z iPadem jest identyczne jak w przypadku stacji dokującej, czyli w przeciwieństwie do netbooków, ekran jest w układzie portretowym. Sam układ klawiatury jest dobrze opracowany, zaś klawisze są duże, podobnie jak przerwy między nimi, a klik miękki i krótki. Jedynym problemem może okazać się sama stabilizacja, ponieważ górne, zewnętrzne krawędzie nie posiadają żadnej podpory i używanie skrajnych przycisków wprawia klawiaturę w chybotanie. Pomysł wydaje się być odpowiedzią na konfrontacje tabletu z netbookiem. Apple chciało nadać iPadowi zbliżoną funkcjonalność do przenośnych komputerów. Niestety w rezultacie otrzymujemy dwa odrębne elementy i kwestia mobilności stała się utrudnieniem.

Żywotność iPada może wprawić w osłupienie, ponieważ sprzęt pozwala na wielogodzinną prace, bez względu na wykonywane czynności. Słupki z powyższego wykresu pokazują, że akumulatorek zastosowany w tablecie Apple jest w stanie wytrzymać całkiem sporo. Zupełną rewelacją okazuje się czas odtwarzania muzyki, który dobiega końca po okresie jednego tygodnia! W przybliżeniu jest to przeszło 10 tysięcy minut, dlatego pasek z wykresu wyleciał poza skalę. Kolejnym powodem do dumy dla Apple jest rezultat z testu przeglądania witryn internetowych, ponieważ ich tablet wytrzymał nieco ponad 12 godzin ciągłej pracy. iPad również świetnie spisuje się w trakcie odtwarzania filmów. Podczas testu wykorzystywałem materiał w rozdzielczości 720p (kontener Matroska), przy maksymalnym poziomie głośności, a wynik 9 godzin robi wrażenie. Nie gorzej wypada tablet Apple w roli przenośnej konsoli do gier, gdzie akumulatorek wyzionął ducha dopiero po niespełna ośmiu godzinach. Wszystkie powyższe wyniki można określić mianem rewelacji. Warto także mieć na uwadze, że egzemplarz testowy posiadał dodatkowe obciążenie w postaci modułu GSM. Zapewne model wyposażony wyłącznie w sieć bezprzewodową może poszczycić się nieco lepszymi rezultatami.

iPad to bez dwóch zdań niewątpliwy i kolejny sukces marketingowy Apple. Przyznaje sprzęt jest interesujący i dostarcza pewnych unikatowych funkcji w świecie elektroniki. Jednakże nie są one na tyle konkurencyjne, aby stać się bezpośrednim zagrożeniem dla netbooków czy nawet czytników książek. Tablet Apple może stanowić wyłącznie uzupełnienie w arsenale elektronicznych gadżetów. Oczywiście dla wielu osób będzie on wyznacznikiem statutu społecznego lub zwyczajnie stylu życia, bo iPad nie jest przeznaczony dla każdego. Główną barierą jest cena, która jest zupełnie nie adekwatna do możliwości jakie daje nam produkt. Jej częścią składową jest pewnego rodzaju podatek za przynależność do elitarnego klubu miłośników nadgryzionego jabłuszka. Prawdopodobnie Apple postawił celowo wysoko poprzeczkę, aby stworzyć widmo produktu ekskluzywnego, którego nie mogą mieć wszyscy. Jak wiadomo niedostępne rzeczy smakują lepiej. Ponadto potencjalni nabywcy bombardowani są nieustanie reklamami oraz programami telewizyjnymi, gdzie nagminnie pojawia się produkt Apple, a to wzmaga apetyt. Jednakże większość użytkowników, którzy zdecydują się na zakup iPada, będą najzwyczajniej zadowoleni. Ktoś może zapytać – ale dlaczego? Podstawowym atutem tabletu Apple jest jego prostota. To nieskomplikowany sprzęt, którego głównym celem jest dostarczenie rozrywki i w tym sprawdza się znakomicie. Z całą pewnością możemy zapomnieć o wykorzystaniu iPada jako narzędzie do pracy biurowej, bo w tym temacie wygrywają jednak komputery stacjonarne, laptopy oraz netbooki. Ubolewam również nad faktem pozostawienia interfejsu graficznego w praktycznie niezmienionej postaci, który może dobrze sprawdzał się w smartfonie i odtwarzaczu muzycznym, ale dla tabletu PC, to stanowczo za mało. Apple chyba nie docenia swoich użytkowników i wciąż ogranicza możliwości sprzętu, aby nie był on zbyt wymagający. Takie nastawienie ma swoje plusy, ale wprowadza też liczne braki do systemu, które nie pozwalają konkurować z głównymi rywalami, czyli netbookami. Zdziwił mnie także brak frontowej kamery, co ostatecznie pogrzebało możliwość korzystania z wideo czatów, a nawet autorskiego programu Apple – FaceTime. Kolejnym zaskakującym ograniczeniem, jakie wprowadzili inżynierowie z Cupertino, jest oczywiście zastosowanie wyłącznie 30 stykowego złącza USB – można odczuć niedostatek typowego portu micro. Ponadto musimy pamiętać, że iPad jest dość ciężkim urządzeniem i korzystanie z niego nie zawsze jest tak komfortowe jakbyśmy tego chcieli. Spore wymiary i ekran mogą ograniczać nieco swobodę ruchu, ale to oczywiście kwestia dostosowania. Sam wyświetlacz jest całkiem udany, ale funkcje dotykowe nie zachwycają i zasługują jedynie na miano przeciętnych. Natomiast zachwyca jakość wykonania tabletu. Użyte komponenty sprawiają wrażenie produktu trwałego, który dodatkowo odznacza się estetyką i nowoczesnością. Oczywiście sama stylistyka nie jest tu niczym nowym, ale nie wpływa to negatywnie na ocenę designu. Ostatecznie wychodzę z założenia, że jeżeli szukamy urządzenia do zabicia nudy w długich podróżach, to produkt Apple jest wręcz idealny. Sprzęt znakomicie radzi sobie z odtwarzaniem filmów nawet w rozdzielczości 720p. Ponadto może nam posłużyć jako konsola do gier, a także sprawdzi się w roli klienta pocztowego oraz przeglądarki stron internetowych, aczkolwiek do szczęścia brakuje obsługi Adobe Flash. Warto również podkreślić niewątpliwy atut jakim jest długi czas działania urządzenia, a to w podróżach bywa przydatne. Osobiście polubiłem iPada, ale nie do tego stopnia, aby uszczuplić swoje finanse, bo produkt ten spędziłby więcej czasu zbierając kurz jako ramka do zdjęć, aniżeli stałby się alternatywą mojego stacjonarnego lub mobilnego komputera. Uważam, że zakup tabletu Apple to zupełnie indywidualna sprawa, bo musimy sobie zadać pytanie - czy właśnie takiego produktu, brakuje nam do szczęścia w życiu?

Sprzęt dostarczyli:

Autor artykułu: Maciej Guguł - Misiury