Asmax Playbox HD Media Play - tanie odtwarzanie w HD

Playbox HD Media Play to niepozorne pudełeczko, które jest odtwarzaczem multimedialnym, odpowiednikiem testowanego na łamach FrazPC WD TV. Pomysł jest ten sam - pudełko podłączamy pod telewizor kablem HDMI, za pośrednictwem USB łączymy z odtwarzaczem dysk twardy (w przypadku Playboksa dochodzi do tego jeszcze slot dla kart SD) i możemy wygodnie rozsiąść się na kanapie. Taki bardzo prosty sprzęt, pozbawiony interfejsów sieciowych może okazać się zupełnie wystarczający zarówno dla klientów pragnących po prostu oglądać filmy z przenośnej pamięci masowej, jak również jako kolejne urządzenie typu odtwarzacz multimedialny, podłączone do drugiego telewizora. Tak czy inaczej prostota ma spory wpływ na cenę. WD TV, jak pamiętamy, był (i to całkiem długo) najtańszym sprzętem tego typu dostępny w sprzedaży. Playbox HD Media Play jest jeszcze tańszy. Przy sugerowanej cenie 249 złotych to obecnie najtańsze urządzenie stacjonarne, zdolne do odtwarzania plików zapisanych w kontenerze matroski i wyświetlenia obrazu na dużym telewizorze wyposażonym w złącze HDMI. Tak niska cena, co oczywiste, z jednej strony przykuwa uwagę potencjalnych klientów, z drugiej jednak rodzi wątpliwości - czy nie otrzymujemy przypadkowo za niewielką sumę sprzętu pełnego wad, pozbawionego wielu funkcji, działającego niestabilnie etc. W niniejszej recenzji postaram się odpowiedzieć na pytanie - czy taki bardzo tani odtwarzacz, oferujący całkiem spore możliwości (patrz tabelka) nie kryje jakiś "mrocznych" tajemnic. Innymi słowy sprawdzimy, co można dostać za dwieście pięćdziesiąt złotych.

Jak widać urządzenie oferuje minimum, ale można powiedzieć minimum które jest wystarczające dla wielu potencjalnych nabywców. Nie znajdziemy tutaj obsługi plików rvmb, wmv, sprzęt nie odczyta także ISO (nie poradzi sobie także z zewnętrznym napędem DVD/CD). Zostawmy jednak na chwilę możliwości odtwarzacza i przyjrzyjmy mu się z bliska. Już samo pudełko wywołuje pozytywne odczucia, a to dzięki trwałemu, estetycznemu opakowaniu do którego można by śmiało zapakować coś, co kosztuje wielokrotność sumy, jaką przyjdzie wydać na Playboksa HD. W środku znajdziemy bardzo dobrą instrukcję obsługi po polsku (podobnie jak informacje na pudle, tłumaczenie wyraźnie wyróżnia się pozytywnie na tle tego, co czasami serwują nam rodzimi dystrybutorzy). Na pochwałę zasługuje przedstawienie na ostatniej stronie instrukcji pełnego wykazu obsługiwanych formatów wraz z dokładnie podanym maksymalnym bitrate. Jedyna kontrowersyjna rzecz to opis typu złącza HDMI - nie wiedzieć czemu (producent nie chciał być posądzony o oferowanie przestarzałych rozwiązań?) opisano to tak: złącze HDMI 1.2 kompatybilne z HDMI 1.3. Zasadniczo może być tylko odwrotnie - dysponujące większymi możliwościami (dźwięk HD, przestrzeń / zakres kolorów i parę innych różnic) HDMI 1.3 jest kompatybilne w dół z 1.2 oraz 1.1. Z oczywistych powodów zamontowany port w odtwarzaczu nie zaoferuje takich możliwości, jak nowsza specyfikacja. I nie ma o co kruszyć kopii - w tym przypadku odtwarzacz może się całkowicie obyć bez nowszego standardu.

Poza tym na tylnej ściance znajdziemy jeszcze sporo gniazd - niezbyt często spotykany component (i to nie w formie jakiś wynalazków typu mini jack - zamontowano standardowe trzy osobne RCA), kompozyt oraz cyfrowe złącza audio w obu formatach (kolejny plus za gniazdo elektryczne). Z tyłu znalazł się także jeden z dwóch portów USB. Drugi umieszczono na bocznej ściance wraz ze slotem SD. Niestety ten ostatni element nie chciał działać, dwie różne karty (szybsza SanDiska oraz wolniejsza Preteca) wkładane do slotu powodowały zawieszenie się sprzętu. Skrzyneczka może nie jest piękna, ale dość funkcjonalna. Boczne wejście dla pamięci masowych daje łatwy dostęp do źródeł podłączanych pod Playboksa. W bocznych ściankach widać wyżłobienia, duże otwory przez które ucieka gromadzące się w środku ciepło. Widać także niewielki, srebrny radiator zamontowany na chipie. No właśnie, wiele osób które nabyły, albo mają zamiar kupić omawiany sprzęt zapewne chciałoby się dowiedzieć, jaki to procesor znalazł się w środku Playboksa. Udało się zdobyć informację u źródła - okazuje się, że nie jest to żadna z typowo spotykanych na rynku konstrukcji - w środku znalazł się chip Mstar. Jak widać układ oferuje to co trzeba (jak już wspomniano powyżej, konieczne były pewne kompromisy). Czarna obudowa niczym specjalnie się nie wyróżnia - na froncie znajdziemy dwie diody LED. Pilot zdalnego sterowania jest raczej przeciętnej jakości. I nie chodzi tutaj tylko o jakość materiału z jakiego go wykonano, a raczej taką sobie czułość tego elementu wyposażenia. Oczywiście nie ma mowy o podświetlaniu (cóż cena...), choć sam układ klawiszy jest w miarę logiczny i pozwala na szybkie operowanie odtwarzaczem. W pudełku znajdziemy przewód component co oznacza, że nawet bez kabla HDMI możliwe będzie oglądanie materiału HD. 

Po włączeniu wita nas bardzo proste menu. O gustach się nie dyskutuje, ale kolorystyka dobrana jest dość kontrowersyjnie. Taki wygląd kojarzy się z bardzo tanimi, chińskimi odtwarzaczami DVD/DivX, a w sumie wystarczyło dobrać inną kolorystykę. Nie ma mowy o mnogości funkcji, o jakiś skomplikowanych ustawieniach - interfejs, ustawienia odtwarzacza są bardzo proste. Nie ma osobnego podmenu dla audio (jest tylko wybór  - sygnał cyfrowy/analogowy), odnośnie wideo do wyboru mamy: 576p/720p/1080i/1080 auto, można jeszcze wybrać rozmiar, kolor i tło dla napisów, włączyć lub wyłączyć podgląd i wznawianie wreszcie wybrać tryb wyświetlania zdjęć. Gdy oglądamy fotografie w tle może być odtwarzana muzyka. Odnośnie muzyki to sprzęt nie obsługuje plików FLAC i jak poinformował przedstawiciel producenta taka funkcjonalność nie jest w tym modelu przewidywana. Obsługa zarówno zdjęć, jak i plików audio nie stanowiła dla testowanego sprzętu wyzwania. Wszystko działało jak należy. Można przyczepić się do niepełnego tłumaczenia (nieliczne przykłady) w menu, ale są to drobne uchybienia.

Początkowo urządzenie ustawiłem na tryb 1080 auto. Okazało się, że taki wybór był najgorszym możliwym, spowodował masę problemów - sprzęt był mocno niestabilny, często nie był w stanie (losowo) odtworzyć danych materiałów, konieczne było szukanie wyjmowanie wtyczki w celu zresetowania odtwarzacza. Po wyborze opcji 1080i (a także niższych) wyżej wymienione problemy ustąpiły. Playboks zaczął normalnie funkcjonować, choć i tak zdarzyło mu się zawiesić oraz pojawiły się pewne problemy z niektórymi plikami mkv oraz mov, jak również przy przewijaniu x32. Pewne obawy budzi także nagrzewanie się spodu odtwarzacza. Bardzo dobrze Playboks poradził sobie z materiałem z kamery, ładnie (szybko) czyta zdjęcia, także te w b. wysokiej rozdzielczości. Powracając do kamery - nie udało się uruchomić odczytu z kart SD (wolniejsza , klasy 4 Preteca i szybsza SanDiska). Wygląda na to, że czytnik jest "martwy" - sprzęt przestaje reagować na polecenia (po wyjęciu SD wszystko wraca do normy). Materiał musiał być zrzucony z karty na komputer, a następnie na zew. dysk. Prawdopodobnie jest to wada tego konkretnie egzemplarza. Jednak warto zaznaczyć, że pierwsi klienci odtwarzacza także zwracają uwagę na kiepskie działanie tego interfejsu.

Większość z przetestowanych źródeł HD była odtwarzana bez problemów. W paru przypadkach trailery nie chciały się uruchomić, ewentualnie pojawiły się artefakty. Były także problemy z synchronizacja audio i wideo, ale dotyczyły wspomnianego, felernego trybu 1080 auto. Obraz z plików zapisanych w standardowej rozdzielczości wyglądał nienajlepiej, albo inaczej - zauważalnie gorzej niż w przypadku bezpośredniego konkurenta WD TV. Więcej ząbkowania, kiepskie skalowanie... tutaj mogłoby być lepiej. Cieszy szybka reakcja samego odtwarzacza na komendy, jego szybkość działania. Wiele osób z radością powita obsługę napisów txt. Odpada konieczność konwersji - to udogodnienie i wyraźny gest producenta w stronę polskiego klienta. Sama obsługa napisów nie budzi większych zastrzeżeń, może oprócz średnio trafionego pomysłu z tłem w formie grubego, odwracającego uwagę, a nade wszystko zabierającego część powierzchni wyświetlanego filmu, paska/tła (oczywiście można wybrać przezroczystość). Wreszcie na zakończenie pojawia się kwestia wsparcia - jak częste będą aktualizacje oprogramowania w przypadku omawianego produktu? Oczywiście nikt nie dysponuje kryształową kulą, ale według zapewnień osób odpowiedzialnych za markę Asmax średnio co dwa, trzy miesiące ma być dostępne nowe firmware. Trzymamy za słowo.

Czas na podsumowanie. Wygląda na to, że za 250 złotych można zaproponować klientowi w miarę wartościowy produkt. Cena Czyni Cuda? Niewątpliwie najtańszy odtwarzacz multimedialny z obsługą matroski skupi na sobie uwagę wielu potencjalnych klientów. To podstawowe, bardzo proste urządzenie. Każdy kto szuka większych możliwości, interfejsów sieciowych, portali, radia itp. powinien poszukać raczej czegoś innego. Jeżeli natomiast nie mamy wygórowanych wymagań, albo ma to być drugi tego typu sprzęt w domu, uzupełnienie tego co stoi w salonie, to taki Playboks całkiem nieźle się sprawdzi. Jak widać jest trochę wad do poprawienia, miejmy nadzieję że informacje o wsparciu okażą się prawdziwe i sprzęt będzie mógł liczyć na w miarę częste aktualizacje. Brak aktywnych elementów chłodzenia, a nawet samego wewnętrznego dysku to niewątpliwie ukłon w stronę bezgłośnej projekcji, nie zakłócanej żadnymi odgłosami ze strony urządzeń AV zgromadzonych przed telewizorem. Na uznanie zasługuje szybkie wczytywanie danych z podłączonego dysku... znacznie szybsze niż w produkcie WD (który pod tym względem był bardzo kiepski). Bogata, tylna ścianka, okablowanie umożliwiające odtwarzanie wprost z pudełka materiałów o wysokiej rozdzielczości to także rzeczy, które niekoniecznie znajdziemy u konkurencji. Niewątpliwie takie urządzenia, jak omawiane, przyczynią się do popularyzacji tego typu sprzętu wśród wielu klientów. Obecnie nie ma już raczej mowy o barierze cenowej, głównym problemem jest świadomość konsumenta, że jest coś takiego jak odtwarzacz pozbawiony napędu optycznego, przeznaczony do odtwarzania plików z komputera. Przy takiej, albo niższej cenie Playbox może śmiało konkurować z najtańszymi odtwarzaczami, popularnymi Wiwami, Bellwoodami czy Mantami. Oczywiście pod warunkiem, że ktoś zrezygnuje z optycznego nośnika na rzecz karty SD/MMC albo dysku.

Autor: Antoni Woźniak