Mam backup w szufladzie, czyli test 4 dysków przenośnych.

Ile jest warte dla Ciebie bezpieczeństwo Twoich danych? 100 złotych? 10000 złotych? A może 1000h ciężkiej pracy? Obojętne jakbyśmy przełożyli ich wartość na liczby – jedno jest pewne. Dane to ważna rzecz. Dodatkowo warto wspomnieć też o tym, że wszystko co przechowujemy na dyskach możemy klasyfikować – są rzeczy ważne i poufne (np. hasła, bazy danych), jest muzyka, filmy, dokumenty, fotografie, pliki instalacyjne itd. - cała masa. Oczywiście mało kto jest przy okazji swoich niezliczonych archiwów, gotów na ich nagłą awarię czy utratę. No właśnie, i tutaj zaczynają się schody. Skoro dane są dla nas warte tak wiele, to czy równie pieczołowicie jak je gromadzimy, potrafimy też zapewnić im bezpieczeństwo? Nie zawsze.

Poza tym, dawniej było łatwiej – bo i danych było mniej, i sposobów na ich archiwizację również szczególnie wiele nie było. A ewolucja technologiczna trwa i nabiera tępa. Teraz 250 GB to wstyd, albo nawet żenada, kiedy kupowałem jakiś czas temu swojego laptopa znajomy pytał mnie „Co ty chcesz tam zmieścić na tych marnych 250 klockach”. Wtedy życzliwie się uśmiechałem, dziś jestem dozbrojony. Mogę przechować 1TB i póki co wystarcza (ze sporą rezerwą). Oczywiście każdy niech mierzy pojemność wg. potrzeb, bo jeden będzie zadowolony ze 120GB, a inny zawiedziony dyskiem 1,5TB. Mniejsza jednak o pojemności – reguła bezpieczeństwa i jej algorytm zawsze wyglądają podobnie.

Mianowicie, by nasze dane były relatywnie bezpieczne, powinniśmy co jakiś czas skanować je oprogramowaniem antywirusowym, a także wykonywać ich kopię zapasową. Procedury są znane, co jednak z nośnikami? Do dyspozycji mamy bardzo wiele różnych produktów, dzięki którym możemy zabezpieczać, czy też przenosić swoje dane. Weźmy na ten przykład płyty DVD – jest to obecnie najtańszy nośnik (w przeliczeniu GB/PLN) do masowego archiwizowania danych, niestety trwałość płyt jest marna więc i bezpieczeństwo najwyżej takie sobie. Poza tym, jednorazowa pojemność (najpopularniejsze są nośniki 4,7GB) też nie jest zadowalająca. Dlatego w przypadku bardzo dużej ilości danych "żonglowanie" kolejnymi nośnikami i gorączkowe przekładanie ich przez nagrywarkę może być uciążliwe. Można oczywiście archiwizować dane na "kluczykach" USB (pendrive) – jednak one też swoją pojemnością nie zaskakują, choć są bezpieczniejsze i bardziej uniwersalne niż płyty DVD. Niestety pendrive to mimo wszystko jedna z najmniej opłacalnych form archiwizacji danych – koszt 1GB na przeciętnym nośniku o pojemności 32GB to prawie 8 PLN. Co pozostaje? Blu-ray? Rozbudowa systemu dysków o jednostki przeznaczone tylko do backup’u? A może zadowolimy się po prostu przenośnym dyskiem twardym USB 2,5”?

Warto choćby z kilku powodów: cena za 1GB mieści się w zakresie 1,5 PLN – a to nie jest zbyt wiele. Poza tym dyski 2,5” są oszczędne – korzystają więc wyłącznie z zasilania USB (dzięki temu nośnik podłączamy jednym kablem). Kolejną zaletą jest niewielki rozmiar urządzenia oraz duża oferowana pojemność. Jeśli dodać do tego dedykowane oprogramowanie wykonujące automatyczny backup ważnych danych, otrzymamy gotowy, szufladowy zestaw zabezpieczający nasze archiwa. Aby przybliżyć Wam nieco możliwości tych niewielkich urządzeń, przygotowaliśmy krótkie porównanie 4 dysków 2,5" różnych producentów.

Przybyli Ułani

Jak nietrudno zauważyć pod lupę weźmiemy dziś 4 dyski chyba Wszystkim znanych producentów. Zaczynając od najmniejszego (pojemnością): Transcend StoreJet 25 (250 GB), WD My Passport Elite (320 GB), Verbatim Portable (500 GB) oraz Seagate Free Agent GO (500 GB). Porównamy je ze sobą w małym zestawieniu. Wpierw przyjrzymy się ich budowie i oprogramowaniu, później przetestujemy je w środowisku syntetycznym oraz w zastosowaniach praktycznych. Na koniec zastanowimy się czy przenośny dysk twardy 2,5” to opłacalna inwestycja warta swojej ceny. Zaczynajmy więc.

Zestawienie specyfikacji technicznych

Jak widać na pierwszy rzut oka dyski są bardzo podobne, pomijając pojemność nośników oczywiście. Prócz cech wspólnych takich jak bufory, szybkości obrotowe talerzy oraz rozmiary nośników, możemy zauważyć także funkcje specyficzne dla danego modelu – np. Transcend sprzedawany jest jako dysk zewnętrzny do zadań specjalnych – ponoć nie straszny mu upadek z blatu biurka na twardą powierzchnię. Z drugiej jednak strony chyba bardziej atrakcyjną propozycją są napędny chronione 5 letnią gwarancją producenta w serwisie door-to-door? Nim zaczniemy rozstrzygać przyjrzyjmy się bliżej naszym bohaterom.

Transcend StoreJet 25M - wygląd zewnętrzny:

Ok. – zabieramy się za pierwszy dysk – jak widać na powyższych zdjęciach, będzie to Transcend StoreJet 25M. Po otwarciu pudełka naszym oczom ukaże się skromny zestaw wyposażenia – czyli dwie maleńkie instrukcje obsługi oraz kabel USB służący do połączenia napędu z komputerem. Nie jest tego zbyt wiele, to jednak standardowy jak na dysk zewnętrzny zestaw wyposażenia. Spójrzmy na sam dysk.

Dobrze leży w dłoni – czuć, że wykonanie nie pozostawia wiele do życzenia. Obudowa dysku została wykonana z plastiku, na który nałożono gumowy pokrowiec. Ma on nie tylko chronić dysk przed ewentualnymi skutkami upadku, ale również pochłaniać drgania generowane przez dysk. Wygląd urządzenia jest schludny, ale i atrakcyjny – nie powinien więc budzić obrzydzenia wśród użytkowników.

Na górnej ścianie obudowy znajdziemy przycisk szybkiego backup’u, otoczony niebieską diodą sygnalizującą pracę urządzenia. Wspomniany przycisk w połączeniu dedykowanym oprogramowaniem producenta, umożliwia użytkownikowi wykonanie błyskawicznej kopii zapasowej (zakres backupu możemy określić indywidualnie). Na jedynej wykonanej z plastiku, bocznej ścianie znajdziemy gniazdko do podłączenia przewodu USB.

Rozmiary dysku są dopuszczalne, jak na tę klasę urządzeń – choć trzeba przyznać, iż urządzenie jest nieco zbyt ciężkie (waga ponad 200 gram). Ryzykowne mogło by się okazać też stwierdzenie, że dysk jest na tyle mobilny by zmieścić go w każdej kieszeni i wygodnie z nim podróżować, jednak do neseseru, czy damskiej torebki zmieści się na pewno.

Transcend StoreJet 25M - oprogramowanie:

Dysk Transcend StoreJet 25M został przez nasz system bezproblemowo wykryty i zainstalowany jako nowy dysk twardy z jedną logiczną partycją podstawową, angażującą 100% dostępnej przestrzeni dyskowej. Dostępnego miejsca było jednak nieco mniej niż zwykle w przypadku dysku 250GB – to za sprawą fabrycznie wgranego na wolumin oprogramowania do wykonywania kopii zapasowych.

StoreJet Elite bo taką nazwę nosi oprogramowanie backup’owe to rozbudowana aplikacja do zarządzania danymi na naszym komputerze. Umożliwia ona nie tylko zaplanowanie terminarza kopii zapasowych, ale również intuicyjne określenie dodatkowych danych do zabezpieczenia. Standardowo oprogramowanie zabezpiecza tylko systemowe dane podstawowe odnoszące się do użytkownika posiadającego profil w bazie aplikacji, są to dokumenty, ustawienia, pulpit, obrazy, muzyka (czyli praktycznie cały folder „Moje Dokumenty”). Jednak jeżeli poświęcimy nieco więcej czasu na konfigurację aplikacji SJE, będziemy mogli zabezpieczyć też pliki klienta poczty, dane internetowe, nasze hasła oraz wybrane foldery, czy nawet całe dyski dostępne w obrębie komputera.

Transcend StoreJet 25M umożliwia dwojakie przechowywanie kopii zapasowych – pierwszym sposobem jest najzwyklejsza w świecie synchronizacja danych (czyli mówiąc po ludzku – automatyczne skopiowanie ich na dysk zewnętrzny), drugim natomiast jest utworzenie skompresowanej i zabezpieczonej kopii bezpieczeństwa. Drugi sposób opiera się o algorytm działania archiwizatora plików, tworząc archiwa chronione hasłem.

Tworzenie kopii danych oraz ich odzyskiwanie jest banalnie proste. Wystarczy wciśnięcie przycisku szybkiego backup’u (na obudowie dysku) lub wybranie funkcji synchronizacji kopii zapasowych, i tutaj mamy oczywiście wybór – czy dane kopiujemy na dysk zewnętrzny, czy z dysku bezpośrednio na partycję przeznaczenia. Jeśli chcielibyśmy krótko podsumować to co napisane powyżej – to bez obaw możemy stwierdzić, że StoreJet Elite spełnia swoja rolę dobrze. Program jest intuicyjny, łatwy w obsłudze i elastyczny przy konfiguracji, ważną rzeczą jest też z pewnością fakt, iż przy całej swojej funkcjonalności nie ogranicza naszej autonomii, co do zarządzania pozostałą częścią dysku. Oczywiście można ponarzekać nieco na szybkość tworzenia kopii zapasowej, jednak czas ten jest zależny bezpośrednio i w głównej mierze od ilości danych, a nie od aplikacji, która z plikami radzi sobie nie gorzej niż standardowy menadżer plików.

WD My Passport Elite - wygląd zewnętrzny:

Kolejnym testowanym dziś dyskiem jest WD My Passport Elite – standardowo wyposażono go w jedną lakoniczną instrukcję szybkiej instalacji oraz przewód USB. W porównaniu do zaprezentowanego powyżej napędu Transcend, oba zestawy wyglądają prawie identycznie.

Dysk na pierwszy rzut oka wcale nie przypomina paszportu – może prędzej dosyć gruby notes. Plastikowa obudowa swoim wyglądem zakrawa nieco na szczotkowane aluminium, i raczej w ten deseń jest stylizowana. Oglądając więc dysk przez Internet, można się po zakupie troszkę rozczarować (zwłaszcza jeśli wybraliśmy dysk właśnie po wyglądzie obudowy), bo w ręku nie wydaje się tak solidny.

Western Digital oferuje My Passport Elite w 6 kolorach – szarym, srebrnym, wiśniowym, niebieskim, perłowym i brązowym. Na jednej z bocznych ścian obudowy możemy zauważyć niewielką, przesuwną maskownicę, zabezpieczającą gniazdo USB w czasie transportu. Dodatkowo na zasuwce znajdziemy układ 4 diod, sygnalizujących pracę urządzenia, a także ilość pozostałego na dysku, wolnego miejsca. Na obudowie nie znajdziemy prócz tego, żadnych zdobień, przycisków itp. Jest tylko logo producenta oraz niewielka tabliczka z numerem seryjnym dysku. Martwi niestety brak gumowych paliczków, czy innej podstawki redukującej wibracje dysku. Niestety ułożony na blacie biurka dysk pracuje dosyć głośno (jest po prostu dobrze słyszalny, co w przypadku napędów o tak małym rozmiarze jest niefortunną wadą).

Gabarytowo „Paszport” jest nieco mniejszy niż napęd StoreJet 25M. Z pewnością może pochwalić się smuklejszą obudową oraz niższą wagą. Jeśli jednak już porównujemy oba dyski należy wspomnieć też o tym, że My Passport Elite nie jest firmowany przez producenta mianem odpornego na wstrząsy.

WD My Passport Elite - oprogramowanie:

W tym przypadku podłączenie i instalacja napędu przebiegła równie bezproblemowo, co poprzednim razem. System prawidłowo rozpoznał dysk i po kilku sekundach był on gotowy do pracy. Dostępnego z 320 GB miejsca było jednak jeszcze mniej niż w przypadku dysku Transcend – okazuje się bowiem, że producent umieścił na partycji nie tylko własne oprogramowanie do tworzenia kopii zapasowych, ale także naprawdę sporej objętości instrukcję obsługi przetłumaczoną na 30 języków.

Przejdźmy jednak od razu do oprogramowania – zasada jego funkcjonowania jest oczywiście taka sama jak w przypadku StoreJet Elite. Opiera się głównie na synchronizacji wybranych folderów, poczty, profili oraz folderów, czy partycji zdefiniowanych ręcznie.

WD Sync posiada także funkcje dodatkowe takie np. jak diagnostyka dysków podłączonych do komputera, czy funkcjonalność klienta poczty email. Za to nie posiada terminarza automatycznego backup’u czy menadżera haseł użytkownika. Ogólnie rzecz pojmując narzędzie jest proste, choć z pewnością bardziej toporne niż StoreJet Elite.

Verbatim Portable Hard Drive - wygląd zewnętrzny:

Kolejny dysk i kolejny dwuczęściowy zestaw wyposażenia. Jest oczywiście jakaś instrukcja szybkiego startu oraz kabel USB. Standardowo instalacja napędu nie sprawiła nam żadnych kłopotów. Na 500 gigabajtowej partycji odnajdziemy oczywiście oprogramowanie do tworzenia kopii zapasowych.

Pierwszy kontakt z dyskiem nie był wcale miłą niespodzianką. Pierwsze co udało się nam poczuć to tandetny plastik, skrzypiący przy silniejszym nacisku (choć obudowa „Paszportu” też została wykona z plastiku, to tam analogicznej sytuacji nie udało się nam doświadczyć). Takie wykonanie nie godzi się wysokiej jakości, jakiej od dysku przenośnego śmiemy oczekiwać (przecież tam mają być bezpieczne nasze dane).

Wygląd samej obudowy jest dopuszczalny – choć dyskusji na temat gustów nie zamierzamy podejmować. Cztery umieszczone od spodu gumowe podkładki, sugerują domyślną pozycję dysku, w której powinien się podczas pracy znajdować. Na bocznej ścianie zlokalizowano gniazdo portu USB. Osobiście, za niewątpliwą zaletę dysku uważam brak jakichkolwiek elementów oświetlających (diody, światełka, ozdobniki).

Produkt Verbatim jest największym dyskiem w dzisiejszym porównaniu. Konkuruje za to z pozostałymi dosyć niską masą. Nieregularny kształt obudowy może być wedle uznania poczytany jako zaleta, tudzież wada konstrukcji.

Verbatim Portable Hard Drive - oprogramowanie:

Podłączenie i instalacja dysku przebiegła rzecz jasna bez niespodzianek. Na partycji, jak wspomnieliśmy wcześniej umieszczono wersję instalacyjną oprogramowania Nero BackItUp 2 Essentials. Verbatim jest dziś jedynym dyskiem w teście, który korzysta z oprogramowania producenta z zewnątrz.

Mimo tego, BackItUp 2 nie odstaje funkcjonalnością od swoich konkurentów. Pozwala oczywiście na tworzenie kopii zapasowych wszelkich danych, które wybierzemy. Umożliwia zaplanowanie wykonywanych backup’ów w oparciu o terminarz (brakowało nam tego w WD Sync) lub formułę ręczną. Dodatkowo pozwala tworzyć zupełnie przypadkowe zestawy zadań dla programu pracującego w tle (o ile dysk jest podpięty do komputera) np. kopia partycji Z: ma odbyć się dziś w nocy oraz pojutrze i więcej już się nie powtarzać (do odwołania).

Program nie ma za to automatycznie zdefiniowanej funkcji zabezpieczania danych systemowych (zakres backup’u musimy wpierw stworzyć ręcznie, by móc się do niego w przyszłości odwoływać). Potrafi jednak pliki wszystkich kopii zapasowych kompresować i zabezpieczać hasłem.

Dodatkowo, każdy kto poznał Nero Burning Rom będzie się czuł jak w domu, gdyż interfejs aplikacji backup’owej do złudzenia przypomina ten poznany przy nagrywaniu płyt. Całość jest intuicyjna i prosta w obsłudze. Z oprogramowania korzysta się po prostu przyjemnie.

Seagate FreeAgent Go - wygląd zewnętrzny:

Ostatnim dyskiem w dzisiejszym teście jest produkt marki Seagate – FreeAgent Go. Rzecz jasna został on wyposażony standardowo w instrukcję obsługi i kabel USB.

Już od pierwszej chwili urządzenie robi bardzo dobre wrażenie. Obudowa została wykonana z aluminium oraz niewielkich plastikowych wstawek. Całość prezentuje się solidnie i schludnie. Dodatkowym atutem będzie tutaj przewodnictwo cieplne aluminium, które z pewnością wspomoże proces chłodzenia dysku 2,5”. Do wyboru mamy kilka kolorów obudowy – od bardzo fikuśnego różu, po stonowaną czerń. Niestety w obudowie zabrakło gumowych nóżek, pochłaniających drgania dysku, w tym przypadku przenoszone z obudowy na blat biurka.

Jak widać na fotografiach design jest raczej prosty – obudowa mimo nieregularnych kształtów jest miła dla oka. Na górze dostrzec możemy niewielkie logo producenta oraz kompozycję kilkudziesięciu kropeczek – są to diody sygnalizujące pracę urządzenia (świecą na biało). Na jednej ze ścian bocznych znaleźć możemy zlokalizowane centralnie gniazdko USB.

Rozmiarami konkuruje z przeciwnikiem od Western Digital, pozostała dwójka jest zauważalnie większa, a bywa nawet, że cięższa. FreeAgent Go okazał się najlżejszym dziś testowanym napędem zewnętrznym.

Seagate FreeAgent Go - oprogramowanie:

Niezwłocznie po podłączeniu dysku sprawdziliśmy oczywiście jego zawartość, tak jak się spodziewaliśmy producent na nośniku umieścił własne, dedykowane oprogramowanie do zabezpieczania danych.

Tak jak we wszystkich poprzednich przypadkach, tak i tutaj do czynienia mamy z oprogramowaniem służącym do tworzenia kopii zapasowych. Seagate Manager umożliwia synchronizację wybranych plików metodą ręczną lub terminarzową. Interfejs oraz obsługa programu została maksymalnie uproszczona przez co może się on wydać nieco bardziej ubogi od konkurencji. Brak w nim menedżera haseł, zautomatyzowanego backupu plików profilu użytkownika systemu czy poczty (wszystko musimy skonfigurować ręcznie – analogicznie jak w przypadku Nero BackItUp 2).

Segate Manager nie posiada także systemu automatycznej kompresji składowanych plików. Możemy je za to zabezpieczyć hasłem. Co ważne – hasło nie odwołuje się do konkretnych plików, a do całej partycji dysku przez co każde ponowne podłączenie napędu skutkować będzie prośbą systemu o ponowne wpisanie hasła (choć wg producenta ochrona tyczy się tylko wybranych folderów). Wygodniej jest więc zwłaszcza w przypadku nie zbyt tajnych danych darować sobie szyfrowanie urządzenia.

Testy - Procedura testowa

Udało nam się już co nieco o dyskach powiedzieć – dokładnie obejrzeliśmy je z zewnątrz oraz sprawdziliśmy jakie oprogramowanie do zabezpieczania danych im towarzyszy. Wypadałoby więc przetestować ich wydajność, co teraz uczynimy. Może być to zabieg ciekawy o tyle, że z racji interfejsu (wszystkie dyski komunikują się z PC za pośrednictwem USB 2.0.), przewidywana wydajność wszystkich 4 dysków powinna być na podobnym poziomie – zwłaszcza, że napędy są praktycznie identyczne bądź bardzo zbliżone pod względem parametrów. Przed samymi wynikami jednak, słowo o samym testowaniu.

Aby zapewnić wszystkim dyskom równe i godziwe warunki startu, zostały one przed rozpoczęciem testów sformatowane (metodą pełną). Platformę testową stanowił Notebook HP 6830s ze zintegrowanym kontrolerem Intel(R) ICH9M-E/M oraz zainstalowanym systemem operacyjnym Windows Vista Business 32bit. Wszystkie napędy były kolejno podłączane do 1. (specyfikacyjnie) portu USB 2.0, zawsze z wykorzystaniem identycznego kabla USB o długości 4cm (by wyeliminować możliwe rozbieżności w testach spowodowane wyższą opornością kabla dłuższego).

Wszystkie wyniki, które możecie zobaczyć na poniższych wykresach stanowią obraz średniej arytmetycznej z 5 pomiarów dla każdego z testów. Wyniki zostały rozmieszczone tak, by u góry zawsze występował rezultat najlepszy. Pomiary zostały przeprowadzone w dwóch częściach: syntetycznej i praktycznej. Oprawę syntetyczną stanowiły popularne aplikacje takie jak: PCMark Vantage, ATTO Disk Benchmark, SiSoft Sandra oraz HD Tune. W części praktycznej zaś, testowaliśmy użyteczną szybkość napędów zewnętrznych kopiując dane na nie, bądź z nich, na dysk twardy laptopa testowego. Specjalnie na tę okazję przygotowaliśmy trzy różne zestawy plików: w pierwszym nazwanym „duży plik” umieściliśmy obraz ISO o rozmiarze 3GB, w drugim folderze znalazły się „pliki średnie” tzn. takie które swoim rozmiarem przekraczały 5MB, równocześnie nie przekraczając 25MB – łącznie 4GB, w ostatnim zestawie znalazły się „pliki małe”, czyli takie od kilkudziesięciu kilobajtów do 5MB (łącznie 2GB).

Skoro wiemy już mniej więcej, co i jak będziemy testować, spójrzmy na wyniki:

Testy syntetyczne:

Wyniki pierwszych dwóch pomiarów są za nami. Jak możemy zauważyć, przy ogólnej wydajności podsystemu dysków twardych różnice są bardzo nieduże. Nieco na przedzie dysk Verbatim, bez żadnych rewelacji jednak. Drugi wykres natomiast – czyli wynik tylko i wyłącznie dysku zewnętrznego, wygląda niepokojąco, oto bowiem produkt Western Digital odstaje od peletonu dosyć wyraźnie. Nie jesteśmy pewni co może być przyczyną takiego stanu rzeczy – póki co, poczekamy jeszcze z diagnozą, przynajmniej do kolejnych wyników – może być po prostu tak, że kontroler zastosowany w kieszeni My Passport Elite, nie polubił się z tą fazą testów PCMark’a.

Kolejne 6 wykresów to zmagania z ATTO Disk Benchmark. Aplikacja ta, jest ciekawa o tyle, że umożliwia zbadanie wydajności blokowego zapisu i odczytu na dysku twardym dla określonych wielkości bloku danych. Dla przykładu w naszych testach sprawdzaliśmy wydajność dysków przy odczycie i zapisie paczki plików o pojemnośc#8222;pliki małei 256 MB, podzielonej odpowiednio na bloki o pojemnościach 1KB, 256KB oraz 8192KB. Taki podział umożliwia zobrazowanie współpracy kontrolera z wbudowaną pamięcią podręczną dysku (w przypadku paczek małych np. 1KB) oraz ewentualnych różnic wydajności występujących przy blokach nie możliwych do zapisania całości w cache’u ( blok np. 8192KB).

Powiedzieliśmy zaledwie dwa zdania, a już na horyzoncie pojawiła się ciekawostka – na wykresach zauważamy zależność. Dysk Seagate zachowuje się co najmniej dziwnie, ponieważ nie pozostawia rywalom szans przy odczycie i zapisie bloku o wielkości 1KB, zaś przy pozostałych dwóch blokach (256, 8192) zostaje na szarym końcu stawki. Mało tego – przy większym bloku uzyskuje bardzo mizerne rezultaty. Powodem takiego stanu rzeczy może być zastosowany wewnątrz kieszeni kontroler dysku, który kiepsko radzi sobie z zarządzaniem większym blokiem danych, szczególnie gdy nie może zaangażować do pośrednictwa w tym zadaniu całej pamięci podręcznej dysku, lub gdy cache źle się buforuje. Reszta dysków utrzymuje dobry, raczej równy poziom.

Kolejny test, i kolejna niespodzianka – oto bowiem przewidywany przez nas problem kontrolera z pamięcią podręczną dysku, nie jest już tak oczywisty jak przypuszczaliśmy. FreeAgent Go pozostaje więc na szarym końcu z wyraźnie niższym rezultatem, reszta stawki trzyma wyrównany poziom. Do rozważań na temat zaniżonej wydajności dysku Seagate wrócimy jeszcze przy kolejnych bardziej szczegółowych wynikach.

Ostatnia partia testów syntetycznych prowadzonych za pomocą aplikacji HD Tune Pro, potwierdza odnotowane wcześniej wydajnościowe anomalia dla napędu optycznego Seagate. Dysk kolejny raz wyraźnie odstaje od konkurentów w dziedzinie zapisu i odczytu danych. Dodatkowym parametrem określającym wydajność jest tutaj również pomiar czasu dostępu do dysku, który również jest gorszy niż w przypadku 3 pozostałych napędów. Możemy uznać więc, że FreeAgent Go został wyposażony w mniej dokładną niż konkurencja głowicę dysku, a także mniej wydajny akutator (czyli układ pozycjonujący głowicę nad konkretną ścieżką danych talerza dyskowego). Wina spadków wydajności może oczywiście kryć się również za zastosowanym wewnątrz kieszeni kontrolerem dysku (o czym już wcześniej wspominaliśmy), jednak nie jesteśmy w stanie stwierdzić tego w 100%.

Dodatkowo na wykresach możemy odczytać jeszcze wartości średniej przepustowości interfejsu dysku (w tym przypadku USB.2.0). Jest to ciekawe o tyle, że któremu opakowaniu z dysku zewnętrznego by się nie przyjrzeć, wszędzie widać slogany „480 Mbps transferu!”, „Aż 480 Mbps przepustowości” itp., etc. Maksymalnie jest to więc 60 MB/sekundę – oczywiście czysto teoretycznie, chociaż kiedyś na jednym z for dyskusyjnych udało mi się przeczytać informację od Użytkownika, że właśnie zakupił dysk zewnętrzny na USB z przepustowością 480 MB/s! ;-) Wróćmy jednak do owych 60 MB/s – jak wspomnieliśmy jest to maksymalny transfer, jednak czysto teoretyczny, wyznaczający technologiczne ograniczenie danego interfejsu (w tym przypadku USB 2.0) niemożliwe praktycznie do osiągnięcia przez urządzenia zewnętrzne kompatybilne z tym interfejsem. Wszystko za sprawą tego, że USB 2.0 nie pracuje w trybie full-duplex, czyli dane mogą wysyłane lub odbierane, stąd ograniczenie do 30MB/s zarówno przy odczycie jak i przy zapisie, niezależnie od podłączonego dysku. Sytuację tą zmieni dopiero USB 3.0, które nie tylko oferuje wyższe transfery, ale również pracuje już w trybie full-duplex. Dyski zewnętrzne średnio uzyskują przepustowość w zakresie 20 MB/s najwydajniejsze konstrukcje osiągają do 30 MB/s, tak więc jest to w górnej granicy realnej przepustowości USB 2.0. Testowane dziś napędy również nie odstają zbytnio od wartości średniej. Konstrukcje WD oraz Transcend oferują nieco wyższą przepustowość niż dyski Verbatim i ogólnie mało wydajny Seagate, tutaj jednak różnice wynikają już tylko i wyłącznie z synchronizacji współpracy kontrolera dysku oraz kontrolera interfejsu na płytce drukowanej zamkniętej wewnątrz kieszeni dyskowej.

Na ostatnim wykresie możemy zobaczyć, jak współpraca dysku z naszym komputerem odbija się na obciążeniu jednostki centralnej podczas pracy napędu. Widać dosyć spore różnice. Zdecydowanym faworytem został w tym przypadku dysk marki Verbatim, ostatnie miejsce zajął zaś produkt Transcend. Dobrze przy tym zadaniu poradził sobie także produkt Seagate, który do tej pory zawodzi nasze oczekiwania.

Testy praktyczne:

Na koniec testów wydajności, jeszcze kilka wyników z serii pomiarów praktycznych. Oczywiście także w tym przypadku powtarza się pewna analogia – mianowicie niska wydajność napędu Seagate FreeAgent Go. Niezależnie od tego czy trafiliśmy na zły egzemplarz, czy może nasze procedury zostały źle skonstruowane, czy jeszcze może coś innego – widać jedno: produkt Seagate jest cały czas wyraźnie mniej wydajny niż konkurencja. Nie jest to z pewnością dobry znak, nawet jeśli wydajność dysku nie będzie dla nas krytyczną co do oceny wartością. Spodziewaliśmy się zbliżonych wyników dla wszystkich 4 dysków, tymczasem tylko trzy z nich potwierdzają przyjęte przez nas założenie.

Aby nikt nie zarzucił nam (mi?) pastwienia się nad dyskiem Seagate i pisania praktycznie cały czas o jego niskiej wydajności oraz o przewidywanych jej powodach, zapraszam do obejrzenia tabeli zestawiającej wszystkie uzyskane rezultaty. Dodatkowo zostały zaznaczone w niej wyniki najlepsze i najgorsze (komórki zaznaczone odpowiednio na zielono i czerwono), aby łatwo dało się rozstrzygnąć, jaka hierarchia wydajnościowa wśród napędów powinna zapanować:

Jak widać w powyższej tabeli najlepsze wyniki uzyskiwał dziś dysk zewnętrzny dostarczony przez firmę Verbatim. Za nim uplasował się produkt od Western Digital (z tylko jednym „czerwonym” wynikiem). Przedostatnie miejsce zajął dysk Transcend StoreJet 25M, który palmę pierwszeństwa zdobywał prawie tak często jak wynik najgorszy. Na końcu niewątpliwe rozczarowanie dzisiejszego porównania – Seagate FreeAgent Go, który w kwestii wydajności bardzo nas zawiódł.

Ciekawostka - budowa dysku zewnętrznego

Wiem, można było napisać o tym na początku jednak pomysł dojrzał dopiero teraz – to znaczy po testach wydajności, przy okazji których wspominaliśmy o interfejsach, kontrolerach itp.. Dojrzał jednak tylko do opisu budowy dysku zewnętrznego, jako ciekawostki przy okazji naszych dzisiejszych rozważań. Kto więc wie, jak jest zbudowany dysk zewnętrzny może nie czytać tego maleńkiego rozdziału, kto zaś chciałby się tego dowiedzieć – może szybko wchłonąć tę porcję wiedzy w pigułce.

Jak doskonale widać to na powyższym diagramie – budowa zewnętrznego dysku twardego, jest nadzwyczaj prosta, ogranicza się ona do kieszeni ze zintegrowanym na płytce drukowanej kontrolerem komunikującym interfejsy wewnętrzne i zewnętrzne (mówiąc w dużym uproszczeniu oczywiście).

Dodatkowo w kieszeni zamykany jest również dysk twardy (dziś omawiamy nośniki o rozmiarze 2,5” więc przy nich zostańmy). Najczęściej korzysta on z interfejsu SATA II. Ważną zaletą tych niewielkich dysków jest także łatwe zasilanie. Prąd do kieszeni dyskowej dociera wprost po kablu USB. Wystarczy 500mA do zasilenia praktycznie każdego dysku zewnętrznego o rozmiarze 2,5” – jest to tyle ile dostarcza maksymalnie 1 port USB, więc jeśli wszystko z naszym prądem w porządku, nie będziemy musieli korzystać z często spotykanych 2 wtyczek USB, z których jedna ma dodatkowo wspomóc zasilanie dysku (w naszym teście w podwójny kabel zostały wyposażone dyski Transcend i Seagate, chociaż bez problemu działały na 1 wtyku USB).

Dzięki tak uproszczonej konstrukcji zewnętrzny dysk twardy 2,5” pracuje przy wykorzystaniu 1 kabla. Oczywiście połączenie dysku z komputerem odbywa się za pomocą różnych interfejsów, niezależnie jednak od sposobu komunikacji – idea konstrukcyjna pozostaje podobna, jedynie w dyskach twardych opartych o eSATA, zanikają nieco różnice w prędkości wynikające z ograniczenia szybkości interfejsu wewnętrznego i zewnętrznego.

Ciekawoska II - Temperatura dysków podczas pracy

Skoro jesteśmy już przy ciekawostkach, wspomnimy o temperaturach, jakie towarzyszą naszym dyskom podczas pracy. Mianowicie – testując oprogramowanie backupowe dostarczone wraz z urządzeniami, zauważyliśmy, że podczas tworzenia dużych kopii zapasowych np. całych partycji, marnuje się bardzo wiele czasu na oczekiwanie wyniku backupu. Rozpoczęliśmy więc pomiary temperatury dysków (a raczej ich obudów) w czasie intensywnej pracy.

Do przeprowadzenia pomiarów wykorzystaliśmy nasz dyżurny termometr elektroniczny wyposażony w sondę pomiarową, którą przytwierdzaliśmy na czas pomiaru na środku górnej ściany obudowy dysku twardego. Pomiar trwał 10 minut i odbywał się po 5h pracy dysku (w temperaturze pokojowej na poziomie ok. 20 St. Celsjusza). Wyniki na wykresie to średnia arytmetyczna z 10 pomiarów temperatur notowanych co minutę w czasie wykonywania pomiaru.

Od razu w oczy rzuca się najlepszy wynik odnotowany dla napędu Seagate, nie jest on jednak zaskoczeniem, gdyż FreeAgent Go jako jedyny w dzisiejszym teście może pochwalić się aluminiową obudową, która z pewnością ułatwia oddawanie ciepła. Zdecydowanie najgorzej radził sobie dysk firmy Transcend, któremu wyraźnie we znaki dała się gumowa obudowa, jak widać dosyć dobrze izolująca ciepło. Środek stawki to oczywiście towarzystwo „plastikowe”.

Ciekawoska III - Opłacalność

Trzecią i już obiecuję – ostatnią ciekawostką będzie opłacalność urządzeń, czyli przede wszystkim koszt 1GB, dla każdego z dysków. Spójrzmy na wyniki:

Jeśli oprzeć by się tylko i wyłącznie o dane z pierwszego wykresu, to łatwo było by nam dojść do wniosku ze opłacalnym wyjściem jest dysk zewnętrzny firmy Transcend, kosztujący 249 złotych. Rzeczywiście jego cena w przeliczeniu na koszt uzyskania 1GB jest atrakcyjna i wynosi ~1 zł. Jeżeli jednak o opłacalności rozstrzygać ma tylko koszt 1GB przestrzeni dyskowej, to niewątpliwie zwycięstwo należy się napędowi ze stajni Verbatim, który mimo dosyć wysokiej ceny końcowej, oferuje 1GB za 90 groszy. Tytuł najmniej opłacalnego zostaje przyznany „Paszportowi”, w przypadku którego za 1GB przestrzeni dyskowej musimy zapłacić 1,22 zł. Tyle z ciekawostek.

Podsumowanie

Test jest za nami. Przyjrzeliśmy się z bliska 4 dostępnym na rynku dyskom zewnętrznym z nośnikami 2,5” na pokładzie. Co możemy powiedzieć o nich na koniec, w ramach małego podsumowania? Otóż zdawać by się mogło, że wtórną rzeczą jest design i wyposażenie takiego napędu. Dlaczego? A to dlatego, że tutaj decydująca jest już kwestia gustu i ewentualnego poczucia stylu. Widzieliśmy dziś przecież bardzo ciekawie wykonany napęd Transcend StoreJet 25M, firmowany mianem wstrząsoodpornego, z drugiej jednak strony mieliśmy też do czynienia z nieco bardziej plastikowym, jednak „poważniej” prezentującym się dyskiem WD My Passport Elite.

Z pewnością mniej wtórne było oprogramowanie do tworzenia kopii zapasowych naszych danych, jednak gdyby przyjrzeć się bardzo dokładnie wszystkim aplikacjom dziś zaprezentowanym, również dojdziemy do wniosku, że nie różnią się one kardynalnie swoją funkcjonalnością, a powierzone zadania wypełniają dobrze. Są z pewnością wystarczające dla przeciętnego Użytkownika i różnią się głównie interfejsem, który też bardzo często stanowi kwestie indywidualne.

Mówiąc szczerze, strefa wydajności zdawała się nam jasna już przed rozpoczęciem testów – przecież ten sam interfejs, mocno ograniczający rzeczywistą wydajność dysku twardego, będzie gwarantem zbliżonej wydajności. Na szczęście po przeprowadzeniu testów, okazało się że wydajność napędów nie jest do oszacowania taka łatwa jak się nam wydawało. Oto bowiem 4 praktycznie identyczne dyski podzieliły się – 3 z nich trzymały się razem, uzyskując zbliżone rezultaty. Z grupy natomiast wyłamał się produkt Seagate FreeAgent Go, który zawodził w testach zarówno syntetycznych, jak i praktycznych, uzyskując wyniki wyraźnie gorsze niż konkurencja.

Wybór dysku nie jest więc tak łatwy, jak od początku się wydawało, chociaż z pewnością każdy z Was ma swojego faworyta. Chciało by się więc rzec „kończ Waść, wstydu oszczędź” – bo nie ukrywamy, że prezentowane dziś urządzenia wcale nie były idealne. Z jednej strony mieliśmy dyski kiepsko wykonane, z drugiej ciężkie, z jeszcze innej drogie. Nic jednak nie jest idealne na tyle, by zadowolić zwłaszcza Czytelników FrazPC.pl. Abstrahując jednak od tego, chciałbym byśmy jeszcze na chwilę cofnęli się na początek dzisiejszego artykułu. Pamiętacie jak wspominałem o bezpieczeństwie i wartości danych? Nadal uważam, że są one szalenie ważne. Dlatego nawet jeśli przenośny dysk twardy nie jest idealny bo jest np. zbyt ciężki to jego cena jest z pewnością, najmniej kilkadziesiąt razy mniejsza niż utrata choćby części naszej kolekcji zdjęć rodzinnych, czy innych sentymentalnych zbiorów zapisanych binarnym kodem. Niezależnie więc od tego, na który napęd się zdecydujemy – będziemy w sytuacji o wiele bardziej komfortowej niż Ci, którzy na zabezpieczenie swoich danych nie zdecydują się wcale.

Pisał, Brat_Ciekawski