Popcorn Hour A-110 czy WD TV ? Proste i wygodne filmów odtwarzanie

Odtwarzacze sieciowe to obecnie coraz popularniejszy sprzęt, często zastępujący komputer oraz odtwarzacz w domowej instalacji kina domowego. Urządzenia tego typu mają niewątpliwie spore zalety - nie wymagają znajomości obsługi komputera osobistego i są znacznie bardziej uniwersalne niż nawet najbardziej rozbudowane w funkcje odtwarzacze stacjonarne DVD czy Blu-ray. To wszystko skłania do prostego wniosku - po zakupie telewizora HD, należy jak najszybciej nabyć sprzęt, ot choćby taki jak bohaterowie niniejszego artykułu i cieszyć się z szybkiego, prostego i pewnego dostępu do domowej biblioteki multimediów. Nie bądźmy jednak zbyt pochopni... recenzja dwóch, najpopularniejszych na polskim rynku odtwarzaczy sieciowych... a właściwie sieciowego Popcorna i odtwarzającego z podłączonego dysku WD TV ma odpowiedzieć na pytanie - czy takie rozwiązanie jest najlepszym z możliwych oraz czy jest to sprzęt dla każdego. Postaram się także znaleźć odpowiedz co - z punktu widzenia bardziej zaawansowanego użytkownika - wydaje się lepsze: omawiane odtwarzacze, czy może jednak HTPC? Tekst nie ma na celu udowodnić, które z tych urządzeń jest lepsze. Owszem porównam funkcjonalność obu skrzynek, od razu jednak na wstępie zaznaczam - to sprzęt, którego nie można bezpośrednio konfrontować, bo nieco inne założenia przyświecały twórcom obu odtwarzaczy. Popcorn Hour opiera się na platformie programistycznej NMT firmy Syabas, która stanowi pewien wzorzec i jednocześnie standard oprogramowania tego typu sprzętu. Drugie z urządzeń to oryginalne opracowanie firmy Western Digital oparte na firmowym oprogramowaniu. To pierwsza i najważniejsza, kluczowa wręcz różnica dotycząca odtwarzaczy. Poza tym WD TV to bardziej przystawka, proste, pozbawione dostępu do sieci lokalnej/globalnej urządzenie, któremu przyświeca idea maksymalnej prostoty. Z jednym zastrzeżeniem - nieoficjalny firmware wprowadza wiele funkcji dostępnych w "Kukurydzy". Temu zagadnieniu poświęcę także parę akapitów - wielu rodaków zaangażowało się w prace nad nieoficjalnym oprogramowaniem, a twórcy oficjalnego software często zaglądają na fora, gdzie toczą się dyskusje nad ewentualnymi zmianami oraz poruszane są kwestie stabilności i jakości już wprowadzonych funkcji. Popcorn Hour 110 dzięki platformie Syabas to sprzęt o znacznie większych możliwościach. Sieć, dostęp do serwisów, obsługa wielu protokołów, ogromna rzesza entuzjastów zajmujących się modowaniem interfejsu, oprogramowania... to wszystko powoduje, że po wyjęciu z pudełka mamy do czynienia z dwoma, jednak mocno różniącymi się odnośnie filozofii działania urządzeniami multimedialnymi.

WYGLĄD I WNĘTRZE ODTWARZACZY

Zacznijmy od "Kukurydzy". Cóż trudno nie zauważyć, że sprzęt najlepiej byłoby schować gdzieś głęboko przed wzrokiem użytkownika, mającego choćby minimalne wymagania co do estetyki tego co "pod telewizorem". Podobnie jak poprzednik, pierwszy z Network Media Tanków - Popcorn Hour model 100, także nowsza wersja 110 to brzydki, wręcz tandetny kawałek blachy. Trudno mówić o jakimś designie, o jakiejś formie - tutaj tego nie znajdziecie. Taka konstrukcja ma jednak pewne zalety funkcjonalne - górna i dolna pokrywa z blachy, boczne ażurowe ścianki, prosty dostęp do środka (cztery duże, srebrne śruby nie wymagające narzędzi), sensowny układ złącz A/V, portów... jeżeli przymkniemy oko (oj trudno, trudno) na wygląd, taka prosta do bólu konstrukcja ujawni swoje zalety. W środku jest zupełnie pusto. Większa część zarezerwowane jest dla dysku twardego, który możemy zainstalować w środku. W modelu A110 zdecydowano się na nowe złącze SATA oraz odpowiednie gniazdo zasilania (poprzednik miał/ma IDE oraz gniazdo molex). Niestety szyny mocujące, bez jakiegokolwiek systemu tłumienia, odbudowa będąca idealną puszką rezonansową zwiastuje głośną pracę zabudowanego dysku. Jest zdecydowanie za głośno (sprawdzone z cichym WD z zielonej serii). Poza tym widać kiepskiej jakości gniazda (o skutkach oszczędności nieco niżej), płytkę z układem Sigmy, przykrytym czarnym radiatorem, kilka dodatkowych układów i to już praktycznie wszystko. Jakość wykonania nie stoi na najwyższym poziomie... ogólnie Popcorn, Popcornowi nie równy... czyli dokładnie jak to w życiu bywa - są kina gdzie jest on smaczniejszy, trafiają się także takie, gdzie lepiej zamówić Nachos. Niektórzy użytkownicy narzekali więc na niestabilną pracę, byli także tacy którzy po pewnym czasie musieli odsyłać zupełnie niesprawne urządzenie do producenta. Ogólnie jednak przy dużej liczbie użytkowników takie sytuacje nie zdarzały się nagminnie. Po prostu warto mieć na uwadze, że są to "tanie Chiny". Wspomnianych złącz i portów jest pod dostatkiem - jest wszystko czego nam potrzeba. Oprócz oczywistego portu HDMI 1.3v znajdziemy component, s-video, kompozyt, analogowe wyjście dźwięku, cyfrowe optyczne (elektryczne było w poprzedniku, niestety się nie uchowało), USB, USB-PC (możliwość podpięcia bezpośrednio do komputera za pomocą magistrali USB) oraz Ethernet. Z przodu znajdziemy dodatkowe USB. Przy zainstalowaniu modułu WiFi do wykorzystania pozostanie jeden port. Dodatkowo w zagłębieniu znajdziemy przycisk reset (w A100 nie było tego użytecznego elementu) oraz diody, żółtą (łagodną) oraz czerwoną (wściekle czerwoną). Pilot, choć nie jest szczytowym osiągnięciem odnośnie ergonomii, jest całkiem niezłej jakości, pewnie leży w dłoni i po pewnym czasie możemy bezwzrokowo obsługiwać najważniejsze funkcje (producent niestety nie wyróżnił w żaden sposób najważniejszych klawiszy: play, stop, pauza, przewijanie). Do pozytywów należy zaliczyć fluoroscencyjne klawisze - w ciemności się nie pogubimy. Podsumowując, nie dziwi zaoferowanie wersji do samodzielnego montażu (płyta główna - oznaczenie B110). Ludzie jednak jakiś zmysł estetyczny mają i naprawdę wielu głośno zaprotestuje widząc PH110 w otoczeniu pozostałego sprzętu A/V. Określenie "jak pięść do nosa" dobrze tu pasuje. Kabli cyfrowych A/V niestety brak.

W przypadku WD TV otrzymujemy produkt, który może nie stanowi mistrzostwa designu, ale w odróżnieniu od poprzednika postawienie go w sąsiedztwie Hi-Fi nie stanowi większego problemu. Estetyczne harakiri nam raczej nie grozi. To malutka skrzyneczka, w modnej fortepianowej czerni (tak będzie się strasznie kurzyć, dodatkowo łatwo lakier porysować). Mała skrzyneczka to minimalizm formy, stylu i niestety wyposażenia. Ale tak ma być, to znaczy producent wyraźnie stawia na prostotę i daje to, co niezbędne. Z tyłu znajdziemy więc: HDMI, gniazdo optyczne, kompozyt z analogowym dźwiękiem oraz jedno USB. Drugie zamontowano na prawej ściance urządzenia. Dwie diody białego koloru sygnalizujące pracę oraz działanie magistrali USB współgrają kolorystycznie z dyskami przenośnymi Passport (także wyposażonymi w białą diodę), które oczywiście są zalecane przez firmę jako nośniki danych dla odtwarzacza. To podejście znalazło potwierdzenie w tym co wypadło z pudełka... producent dostarcza w komplecie podstawkę dla dysku (koloru czarnego) dopasowaną do firmowych 2,5 calowych dysków. Pilot to malutki sterownik, dobrze podkreślający prostotę konstrukcji - dla niektórych może wydać się za mały, ale dzięki odpowiedniej wielkości i rozmieszczeniu klawiszy, niewielkiej ich liczbie sprzętem steruje się bezproblemowo i szybko. Trochę szkoda, że nie zastosowano, jak u konkurenta, podświetlania klawiszy... z drugiej strony nieskomplikowany układ powoduje, że nawet w ciemności szybko wyszukamy odpowiednie funkcje. Podobnie, jak w przypadku A-110, producent poskąpił kabla HDMI. Cóż chodzi pewnie o księgowych, ale naprawdę wzrost ceny o 15 złotych nie stanowiłby chyba dla klienta takiego problemu, jakim jest konieczność nabycia dodatkowo stosownego kabelka. Do środka zajrzeć się niestety za bardzo nie da. Całość jest spasowana, nie ma na gładkiej obudowie śrubek - biorąc pod uwagę mikre rozmiary, wnętrze wypełnione jest pewnie szczelnie elektroniką.

SPECYFIKACJA

Jak już wspomnieliśmy na wstępie odtwarzacze dość znacznie różnią się wyposażaniem i możliwościami (przynajmniej w chwili wyjęcia obu z pudełek). Co prawda zakres tego co każde z urządzeń umie odtworzyć jest zbliżony, ale sposoby w jaki trafi do procesora obrazu materiał źródłowy są bardzo różne. W przypadku WD TV nie trzeba było tworzyć rozbudowanej tabelki, odnośnie Popcorna było inaczej. Zacznijmy zatem od sieciowej "Kukurydzy", warto zwrócić uwagę na parę pogrubionych funkcji/możliwości:

Sporo. W przypadku WD TV sprzęt nie ma nawet połowy wymienionych powyżej funkcji. Warto jednak sobie uświadomić, że najważniejszym zadaniem obu odtwarzaczy jest bezbłędne odtwarzanie możliwie największej liczby formatów i kodeków co przekłada się na bezstresowe oglądanie danego filmu. To jest sedno. Wszystkie dodatki są ...dodatkami właśnie. Zajmiemy się nieco niżej sensownością i jakością wymienionych powyżej usług i technologii... popatrzmy zatem o ile prostszym i oferującym, przynajmniej na papierze, mniej funkcji jest urządzenie firmy Western Digital:

Jak widać WD TV jest naprawdę małym urządzeniem. Popocorn swą wielkość zawdzięcza możliwościom instalacji w środku dysku twardego. PH110 daje znacznie większe możliwości odnośnie wybranego przez użytkownika formatu danych, jaki wybierzemy dla zainstalowanego czy dołączonego dysku. WD TV nie daje takich możliwości. Ogromna ilość serwisów, wszelkie potrzebne protokoły - to wszystko robi wrażenie. Gorzej z funkcjonalnością - transfer rzędu 4.5MB/sek (ftp), dość problematyczne działanie połączenia via USB - PC Link (czasami nie da się w ogóle uruchomić funkcji, bez względu na zainstalowaną wersję firmware). Oba urządzenia nie za bardzo radzą sobie także ze zdjęciami - te większe są wyświetlane bardzo opornie, czas oczekiwania to 6 do 8 sekund. Samba oraz UPnP daje możliwość Popcornowi udostępniania plików w ramach sieci urządzeń multimedialnych, nie tylko komputerów, ale także konsol do gier oraz najnowszego sprzętu A/V. Bardzo ciekawą możliwością jest także przesyłanie ścieżek DTS, Dolby Digital, DTS-HD MA, DTS-HD HR, Dolby True HD, Dolby Digital Plus. W przypadku WD TV brakuje wyraźnie DTSa. To taka garść spostrzeżeń po analizie obu specyfikacji i kilkunastu tygodniach użytkowania. Oczywiście dokładniejszym omówieniem oferowanego przez odtwarzacze wsparcia i jakości odtwarzania zajmiemy się poniżej.

OFEROWANE FUNKCJE, OBSŁUGA ORAZ WSPARCIE (TAKŻE TO NIEOFICJALNE)

Zaczniemy ponownie od Popcorna. Odtwarzacz ma jedną, ogromną zaletę w porównaniu z innymi urządzeniami tego typu. Jest niezwykle popularny, wręcz stanowi pewnego rodzaju symbol, uosobienie odtwarzaczy sieciowych. Ogromna rzesza użytkowników na całym świecie, doskonałe wsparcie w ramach platformy Sybas, setki modyfikacji oprogramowania oraz dodatków to wszystko spore zalety, jakimi cechuje się "Kukurydza". Co więcej użytkownik takiego odtwarzacza może być pewien długowieczności posiadanego sprzętu, właśnie z powodów opisanych powyżej oraz zgodności nowych kompilacji oprogramowania ze starszymi odtwarzaczami. Innymi słowy nabywca nie musi się martwić, że na rynku jest już model A-310 z całkiem nowymi możliwościami, bo oprogramowanie i tak będzie wspierało jego stary model A-110. Nie ma więc jakże częstej sytuacji, gdy zakupiony sprzęt szybko staje się niemal bezużyteczny (w przypadku odtwarzaczy sieciowych ma to kluczowe znacznie), bo wyszła kolejna wersja, której oprogramowanie nie jest kompatybilne z poprzednikiem. W ramach platformy NMT mamy do czynienia z dziesiątkami urządzeń - nie da się jednak ukryć, że to tytułowa "Kukurydza" jest symbolem tego typu urządzeń. Obsługa odtwarzacza nie nastręcza żadnych problemów, choć pewna znajomość zagadnień związanych z usługami sieciowymi może okazać się przydatna. Jeżeli wymagamy czegoś więcej, to oczywiście nic nie stoi na przeszkodzie, by poeksperymentować z nieoficjalnym oprogramowaniem, zainstalować dodatkowe wtyczki, zmienić wygląd interfejsu... modyfikować można wszystko. Czy to oznacza, że mamy nieograniczone możliwości modyfikowania i dostosowywania urządzenia do własnych potrzeb? Niestety nie. Owszem można zakupić wspomnianą wcześniej płytę B-110 i zmienić wygląd odtwarzacza, można dokonać pewnych modyfikacji oprogramowania, ale sprzętu nie da się przykładowo zmusić do pracy z ekranem dotykowym, przekształcić odtwarzacz w serwer wielostrefowy (obsługa w ramach platformy... oczywiście pliki udostępnimy sobie w ramach lokalnej sieci, nie o to jednak chodzi). Nie będziemy w stanie odtworzyć płyty DVD czy Blu-ray z dołączonego napędu (takowy można podłączyć, rzecz jasna, jako źródło dla wspieranych formatów, czy kopii/obrazów). Dyski sieciowe, konsole PS3/ Xbox360 - sprzęt widoczny jest w menu tych urządzeń. Dzięki Sambie i UPnP (myiHomeMS UPnP + standardowy) nie ma problemu ze stworzeniem domowego cyfrowego systemu dystrybucji treści multimedialnych. Szkoda tylko, że to wszystko nie działa w ramach jednego interfejsu... cóż, pewnie kolejne generacje sprzętu wprowadzą takie udogodnienie. Niestety sporym problemem jest osiągany transfer. Owszem łącząc się z zabudowanym w Popcornie dyskiem przez usługę FTP uzyskujemy możliwość dowolnej modyfikacji danych, możemy zapełnić dysk kolejnymi plikami... ale będzie to wymagało sporo czasu. Wspomniane 4,5MB/s to maksimum na jakie możemy liczyć. To spora wada Kukurydzy. Są na rynku dostępne odtwarzacze z interfejsem gigabitowym i wydaje się, że coś co ma w nazwie "sieciowy" powinno dysponować tego rodzaju wyposażaniem. Oczywiście streaming mediów za pomocą kabla jest bezproblemowy, ale już transfer pozostawia jak widać sporo do życzenia. W opcji możemy podłączyć Wi-Fi w standardzie n, via USB. Tutaj trafiamy na jeszcze większe ograniczenia - materiał 720p można będzie odtworzyć (2 ściany), jednak już 1080p stanowi barierę nie do pokonania. Niestety marketingowe slogany o bezprzewodowym transferze mediów wysokiej rozdzielczości należy między bajki włożyć. Dostęp do serwisów Media Service Portal, BitTorrent etc. to obecnie standard, nie tylko w tego typu urządzeniach, ale także coraz w częściej odtwarzaczach BD/DVD, telewizorach HD (mam tu na myśli serwisy dostosowane, oparte na URL). Odnośnie klienta BT to niestety sprawia on czasami problemy - zdarza się, że któryś z plików dodanych do kolejki przestaje być ściągany na dysk PH, zazwyczaj jednak jest nadal udostępniany. Dzięki zabudowanemu HDMI 1.3v możliwe jest przesyłanie dźwięku dookólnego w bezstratnych formatach, co na razie powiedzmy jest średnio użyteczne (większość materiału to ścieżki AC3 oraz DTS), ale nie wiadomo co przyniesie przyszłość. Podłączając sprzęt do naszego najnowszego amplitunera możemy mieć pewność, że podłączyliśmy urządzenie kompatybilne i z "potencjałem". Wyjście cyfrowe, optyczne ma tu pewne ograniczenia - prześle maksymalnie DTS core. Obecnie jest to zupełnie wystarczające rozwiązanie. Nawigowanie po interfejsie Kukurydzy jest proste i logiczne. Mamy podział na poszczególne działy. Warto podkreślić rozbudowane możliwości dostosowania obrazu i dźwięku do własnych preferencji i sprzętu. Ogólnie nie potrzebna jest żadna znajomość "wiedzy tajemnej", no może przydadzą się podstawowe informacje dotyczące usług sieciowych. W dołączanej polskiej instrukcji obsługi jest to na szczęście w miarę przystępnie napisane, wraz z instrukcją jak ustawić sobie w komputerze usługi udostępniania (myIHome, WMP / DLNA). Mamy typowy podział na filmy, muzykę, zdjęcia, nawigowanie po wszystkich plikach zgromadzonych na dyskach. Możliwe jest zmienianie nazw plików, co należy uznać za sporą zaletę, gdy nasze napisy mają nazwę zupełnie inną od danego pliku video. Nie trzeba więc uruchamiać np. FTP tylko z poziomu odtwarzacza dokonać modyfikacji. Możliwe jest także usuwanie plików, choć spotkałem się z ograniczeniami tej funkcji (nie działa w przypadku pamięci masowej podłączonej pod USB, zdarza się że nie chce działać także na dysku zamontowanym w odtwarzaczu). W przypadku tego ostatniego, gdy go zamontujemy instalowane są dodatkowe funkcje i usługi (wydzielana jest partycja o pojemności 1GB), sama zaś instalacja aktualizacji możliwa jest zarówno bezpośrednio z sieci, jak i pamięci podłączonej za pomocą interfejsu USB. Ogólnie warto dokonywać częstej aktualizacji - ilość zmian jest spora, a sprzęt często uzyskuje nowe możliwości (kodeki, dźwięk, usługi). Co do nieoficjalnego wsparcia to... najbardziej widocznym przejawem są liczne modyfikacje interfejsu. Oversight albo bardziej popularny MovieJukebox to możliwość dodawania okładek i nazw... lepszego katalogowania archiwum. Oryginalnie widzimy tylko jednorodne ikonki katalogów. Przykładem zmiany interfejsu jest wariant przygotowany przez polskiego użytkownika iTunes Media Center Skin. Dopieszczony, o całe lata świetle wyprzeda to, co producent daje nam w standardzie. Modyfikacje, wersje nieoficjalne oprogramowania idą obecnie w tysiące... dla kogoś kto nie lubi monotonii - jak znalazł. Sprzęt po uruchomieniu pracuje cały czas, także wtedy gdy czuwa (czerwone światełko "alarmowe") pobiera podobną porcję energii (szczególnie przy braku dysku w środku), a "włączenie" powoduje natychmiastowe pojawienie się interfejsu na ekranie telewizora. Z użytkowego punktu widzenia to zaleta, możemy natychmiast rozpocząć oglądanie, słuchanie, bez zbędnego czekania na "odpalenie" sprzętu.

W przypadku WD TV opis funkcji i obsługi mógłby zająć jedną linijkę tekstu. No może trochę przesadziłem ;-) ale jest naprawdę prosto, tylko to co można uznać za niezbędne minimum. Mamy więc dość estetyczne menu z kilkoma zakładkami w każdym z głównych działów. Trochę to przypomina XMB Sony albo WMC Microsoftu. Archiwa są możliwe do przeglądania na parę sposobów: wszystko, tytuł, autor, rodzaj, katalogi... Dodatkowo podstawowe ustawienia obrazu i dźwięku. Co do tego ostatniego elementu - niestety WD TV nie ma licencji na DTS, stąd jeżeli nie chcemy niemiłej niespodzianki w postaci braku audio, należy urządzenie podłączyć HDMI lub optykiem do amplitunera. Przerabianie pliku do ścieżki AAC to średni pomysł. Zamontowane HDMI v.2 uniemożliwia również przesłanie DTS-HD MA oraz DD True HD. Nie ma sieci, więc wszystko co należy zrobić po włączeniu WD TV (włącza się dość szybko, ekran powitalny oglądamy 3-4 sekundy) to podpiąć dysk zewnętrzny. Najlepiej 2,5 calowy (brak dodatkowego zasilania), jeżeli będzie to firmowy Passport w kolorze czarnym to możemy śmiało zainstalować go w dołączonej podstawce. WD TV tworzy katalog indeksowania na dysku, dzięki czemu nie będziemy musieli czekać za każdym razem na przeszukanie podpiętej pamięci masowej. Przy rozbudowanym archiwum trwa to niestety dość długo, a w przypadku pendrive ze zdjęciami niestety może nam przejść ochota na pokaz fotografii z ostatniej imprezy urodzinowej... Ten długi czas związany jest zapewne z wymienionymi możliwościami przeglądania zawartości oraz natywną obsługą okładek. Kolejne wersje oprogramowania poprawiły obsługę tego ostatniego elementu. Czas na drobną dygresję. Przez parę miesięcy od pojawienia się WD TV nie pojawiło się żadne nowe oprogramowanie. Użytkownicy zaczęli podejrzewać producenta o to, że zupełnie sobie "odpuści" wsparcie ich nowego nabytku. Na szczęście stało się inaczej. Ba, obecnie wsparcie oficjalne należy uznać za bardzo mocny punkt produktu. Oprogramowanie (na razie zaawansowane wersje beta) pojawia się co miesiąc. Obecnie mamy wersje .07, w sumie pojawiło się 6 wersji od pierwotnego wariantu 1.01. Osoby odpowiedzialne za support bardzo pilnie wsłuchują się w głosy użytkowników i widać to po kolejnych wersjach firmware. Widać, że przeglądają fora użytkowników WD TV i rezultat można podziwiać z każdą kolejną wersją oprogramowania. Oczywiście trudno się spodziewać czegoś na miarę SyaBas - to jest tylko jeden produkt z ogromnego katalogu firmy produkującej setki urządzeń z branży IT. Tak, czy inaczej cieszy takie podejście do kwestii oprogramowania firmowego. Obecnie można już cieszyć się w oficjalnym oprogramowaniu polskimi ogonkami, miniaturki okładek wyświetlane są bezproblemowo, poprawiono wsparcie dla obsługiwanych przez odtwarzacz formatów. Nieoficjalne wsparcie to temat na mini artykuł. Nie tylko mamy spolszczenie menu, ale także dodatkowe, nieuwzględnione przez producenta możliwości z obsługą sieci na pierwszym miejscu. Sieć bezprzewodowa , jak i przewodowa (wspierane karty USB można znaleźć na forum.wdt.org, gdzie jest także dostępne oprogramowanie oraz porady ) to coś co przekształca małą skrzyneczkę w NMT. Na razie nie wszystko jeszcze działa, ale można już odtwarzać pliki z innego dysku oraz udostępniać archiwa przez sieć lokalną. rTorrent, serwisy takie jak YouTube (dostęp z kanałów rss)...to wszystko także jest możliwe, po instalacji nieoficjalnego oprogramowania. Jak widać zapaleńcy są wstanie wyczarować wszystko. Nie oszukujmy się jednak. Zabawa w modowanie dotyczy promila użytkowników. Większość będzie korzystać z tego "co fabryka dała". Producent chciał stworzyć bardzo proste urządzenie, które można by nazwać wręcz przystawką pod telewizor i obsługa i funkcje są tu ściśle dopasowane do przyjętych założeń.

JAKOŚĆ ODTWARZANIA PLIKÓW VIDEO ORAZ AUDIO

Obie skrzyneczki nie zaskakują. Odtwarzają 95% (umownie) materiałów zapisanych w kontenerze matroski, naprawdę rzadko zdarza się problem z niedziałającym filmem albo brakiem dźwięku. Także materiał o bardzo wysokim bitrate (40Mbps) odtwarzany jest bezproblemowo! Napisy .txt tak popularne w naszym kraju trzeba przerabiać na strawny dla obu odtwarzaczy format .srt. Oczywiście należy pamiętać o konieczności zachowania tej samej nazwy pliku video i napisów. Jakość odtwarzania nie pozostawia wiele do życzenia. Menu WD TV jest nieco łatwiejsze do nawigowania. Owszem nie da się tego wszystkiego, co potrafi PH, ale wszystkie najważniejsze rzeczy są. Oprócz jednej. Niestety przewijanie z prędkością maksymalnie x16 to stanowczo za mało. Nie ma możliwości dokładnego wyboru miejsca odtwarzania. PH jest tu lepszy, bo można za pomocą pilota podać czas z jakiego chce się rozpocząć projekcję. Dodatkowo PH umożliwia przewijanie x32 danego materiału. Modyfikowanie napisów to ponownie domena Kukurydzy. Te, które są wyświetlane przez WD są jednak duże, ładne i czytelne. Aby wyświetlić polskie znaki diakrytyczne należy zmienić w menu odtwarzacza format napisów na ISO (przedtem wgrywając najnowsze oprogramowanie). W PH od dawien dawna polski jest zarówno w menu, jak i wyświetlanych napisach. WD TV natrafia na pewne problemy z plikami MOV i AVI. Zdarza się niestety komunikat o braku możliwości odtworzenia materiału. Popcorn jest tu jednak znacznie pewniejszy - taka sytuacja, jak powyżej, trafia się naprawdę sporadycznie. Zarówno większe wsparcie dla formatów, wiele dość egzotycznych kodeków, wariantów oraz wieloletnie prace na oprogramowaniem procentują. Mówiłem wcześniej o nienajlepszej jakości wykonania Popcorna. Na szczęście to co przekazuje na ekran HDMI jest wolne (w przeciwnym wypadku raczej niczego byśmy nie zobaczyli) od jakichkolwiek błędów. To samo można powiedzieć o WD TV. Wielką wadą Popcorna jest natomiast jakość dźwięku. Od razu w menu waszych odtwarzaczy zmieńcie wartość głośności na zero, albo -1, -2 etc. Przy nastawach dodatnich możemy spodziewać się samych nieszczęść. Dźwięk charczy, pojawiają się trzaski - koszmar. O analogowym podłączeniu PH radzę od razu zapomnieć. Także odtwarzanie muzyki pozostawia wiele do życzenia. Utrudniona nawigacja (mozolne zaznaczanie pilotem plików do odtwarzania - kompletne nieporozumienie), problemy z plikami oferującymi bezstratną jakość dźwięku (FLAC powyżej 1000kbps) ...modyfikacje interfejsu nieco pomagają, ale jako szafa grająca PH zawodzi. WD TV oferuje bardzo mało możliwości odtwarzania, ale to co ma do zaoferowania robi po prostu dobrze. Dobra jakość, brak problemów z plikami audio, szybka nawigacja... jest lepiej. Szkoda, że podłączenie przez HDMI uniemożliwia skorzystanie z kompozytowego wyjścia video. Odtwarzanie muzyki przy pracującym telewizorze to średni pomysł. Rachunek rośnie. Dostęp do funkcji odtwarzania mógłby być zrealizowany przy podpięciu jakiegoś małego ekranu - niestety nie ma takiej możliwości. Odnośnie Popcorna projekcje zakłóca zainstalowany dysk. Rozwiązania są trzy. Pierwsze brak dysku, tylko kabel. Drugie - niestety kosztowne - SSD. Trzecie - chyba najlepsze: kabel + dysk na USB. W przypadku WD TV obrazu i dźwięku nic nie zakłóca (przy wykorzystaniu duetu WD TV + HDD Passport).

Co do zdjęć oba urządzenia zawodzą. Są zbyt wolne do komfortowego przeglądania fotografii. Dodatkowo, jak już wspomniałem, podpięcie dużego archiwum na USB to długie oczekiwanie na gotowość odtwarzacza do pokazu zapisanych na podłączonej pamięci. Tutaj wzorcem dla elektroniki użytkowej pozostaje PlayStation3. Szybkie przeglądanie wysokorozdzielczych fotografii, dodatkowe atrakcyjne funkcje sposobu przeglądania... niestety opisywane urządzenia tego wszystkiego nie potrafią. Oczywiście Sigma to nie Cell, ale wydaje się, że można tu wiele poprawić, zarówno odnośnie funkcjonalności przeglądarek (ciekawiej rozwiązano to w przypadku WD TV) oraz przede wszystkim szybkości działania. Duży format zdjęcia to czas ładowania od 5 do 8 sekund, który skutecznie zniechęca do wykorzystania przeglądarki.

A MOŻE JEDNAK HTPC?

No właśnie - może jednak? Wszystko oczywiście uzależnione jest od naszych potrzeb i preferencji. Wykorzystanie zrecenzowanych odtwarzaczy widzę przede wszystkim w sytuacji, gdy z urządzenia mają korzystać wszyscy domownicy, a także każda osoba która "dorwie się do pilota". To idealne rozwiązanie dla tych, dla których komputer to urządzenie do przeglądania globalnej sieci i napisania tekstu w Wordzie. To także dobre rozwiązanie do sypialni, czy innego, dodatkowego pomieszczenia ze sprzętem A/V (z jednym zastrzeżeniem o czym niżej), gdzie zechcemy po prostu od czasu do czasu zobaczyć sobie jakiś film, albo serial. W przypadku PH oraz kabla sieciowego/Wi-Fi możemy mówić o pewnym uzupełnieniu domowego peceta, który będzie mógł sobie odpocząć od odtwarzania filmów, zmiany kodeków, nie zawsze możliwego pogodzenia potrzeb domowników (można oczywiście wyświetlać obraz niezależnie, ale gdy bajka jest głośna, za głośna, a widzowie dostosowują się do akcji jednoczesna praca na komputerze będzie raczej niemożliwa). Kiedy jednak przyjdzie nam ochota na budowanie domowego systemu rozrywki bez kompromisów i ograniczeń nie ma alternatywy dla HTPC. Nawet najbardziej rozbudowane NMT, takie jak produkty iHD (Dune HD) nie są w stanie zastąpić peceta. Możliwość instalacji dowolnego oprogramowania MC, możliwość stworzenia multiroomu, możliwość dobrania dowolnego interfejsu (z ekranami dotykowymi, sterowaniem za pomocą iPhone, innego smartfona etc.), brak ograniczeń co do możliwej do uzyskania jakości (rozbudowa)... i można by jeszcze długo wymieniać. Moje doświadczenia są takie, że... "wracam" do HTPC. Nie oznacza to jednak, że rezygnuję z dobrodziejstw opisanych odtwarzaczy. Co to, to nie. Zalety tego sprzętu doceniła już żona, pewnie doceni także junior. Jednak pewne ograniczenia na które natrafia się wcześniej, czy później (cel - budowa systemu dystrybucji treści multimedialnych, przede wszystkim muzyki, w obrębie domostwa) powodują, że HTPC jest tu jednak bezkonkurencyjnym rozwiązaniem. Można oczywiście zakupić dedykowane, wściekle drogie urządzenia do instalacji w takim systemie wielostrefowym, z udostępnieniem wszelkich treści w każdym miejscu i z pełną kontrolą nad zasobami. Można. Koszt serwera muzycznego dobrej klasy to około 10 tysięcy złotych (a to tylko jeden z potrzebnych elementów). Przy wykorzystaniu małych HTPC z jednolitym oprogramowaniem, użyciem dowolnego sterowania - koszt jest bez porównania mniejszy. Dystrybucja za pomocą skrętki, ewentualnie w eterze dzięki Wi-Fi (standard n, jako pewniejszy odnośnie mocy i jakości sygnału) daje w takim wypadku nieograniczone wręcz możliwości skomponowania sobie takiego systemu. Dzięki nowym produktom, w rodzaju platformy ION, formatom (mITX) oraz otwartości i dostępności wszelkiego oprogramowania, można za stosunkowo niewielkie pieniądze cieszyć się z dostępu do multimediów w każdym zakątku domostwa. A co z bohaterami artykułu? Jeżeli nie wymagamy za wiele, parę PH A-110, czy zestaw złożony z obu tych odtwarzaczy (dwie strefy) może doskonale spełnić swoją rolę.

USIĄŚĆ WYGODNIE NA KANAPIE... CZYLI CZAS NA PODSUMOWANIE

Po ciężkim dniu, kiedy padamy ze zmęczenia po powrocie z pracy bądź uczelni oko nam się automatycznie zamyka i... wróć. Po ciężkim dniu, wracając do domu mamy czasami potrzebę zobaczenia jakiegoś niekoniecznie mądrego filmu, czy kilku odcinków ulubionego serialu etc. Włączenie komputera to jedna opcja. Drugą jest czerwony przycisk odtwarzacza i szybkie uruchomienie owego, niezbyt mądrego, dzieła. Plus kanapa, bądź łóżko do wyboru. Desktopa nie weźmiemy do plecaka, laptopy - fakt, że dość popularne nie zawsze mają odpowiednie wyposażenie (HDMI, moc gwarantująca odtwarzanie HD). Poza tym taki Popcorn, nie mówiąc już o HD TV jest mały. Na wyjazd do domku nad jeziorem, do znajomych ...taki sprzęt będzie jak znalazł. Przede wszystkim jednak docenią go domownicy, którzy mogą zupełnie nie wiedzieć co to kodek, format, bitrate - po prostu mogą się sami obsłużyć bez pomocy kogoś lepiej zorientowanego. W przypadku Popcorna mówimy o urządzeniu dysponującym rozbudowanymi możliwościami sieciowymi. To spora zaleta, jednak trudno tu mówić o dyskwalifikacji WD TV - twórcom przyświecał nieco inny pomysł odnośnie tego odtwarzacza. Oba urządzenia robią dokładnie to, czego można od nich oczekiwać i robią to dobrze. Cieszy solidne wsparcie, stabilna praca (PH zawiesił się w przeciągu paru miesięcy dwa razy, WD nie zawiesił się od ponad miesiąca użytkowania ani razu). Pytanie "który?", jakie pojawia się być może w trakcie lektury to... nieco złożona odpowiedź. Jeżeli nie chcesz się bawić w przeróbki, nie potrzebujesz funkcji sieciowych, chcesz maksymalnej prostoty i dodatkowo - co ważne - chcesz zapłacić za to wszystko jak najmniej... wybór jest jeden i zwie się WD TV. Cena na poziomie 400zł (sprzedawcy oferujący WD TV za 500-600zł ordynarnie okradają klienta) to cena jak najbardziej adekwatna do tego, co otrzymujemy w zamian. Stąd też przyznanie wyróżnienia w "ekonomicznej" kategorii dla produktu Western Digital. Jeżeli zaś to, co oferuje WD TV po wyjęciu z pudełka, to trochę za mało, poza tym chcesz aby Twój NMT pełnił dodatkowe funkcje (serwer plików, klient Bittorent etc.) to można rozważyć zakup Popcorna. Ten może nie jest piękny (oj nie jest) ale nie ma obecnie na rynku tańszego NMT, niż A-110 (a dokładnie poprzednika, tańszego o 100zł modelu A-100). Inne urządzenia tego typu kosztują około 1000zł, albo znacząco przekraczają tę granicę cenową. Biorąc pod uwagę czym odtwarzacz sieciowy jest, pokuszę się na koniec o pewne podsumowujące stwierdzenie. Takie urządzenie nie powinno kosztować więcej niż 700-800 zł... to jest maksimum środków płatniczych, jakie warto przeznaczyć na zakup tego typu sprzętu. Owszem są dodatkowe możliwości typu tuner TV (STB), a nawet napęd Blu-ray... dla zwolennika integracji urządzeń w ramach jednej skrzynki jak znalazł, ale warto pamiętać o cenie takiej integracji. "Czysty" odtwarzacz sieciowy nie powinien po prostu więcej kosztować. Cena Popcorn A-110 to obecnie 800zł. Dla osób chcących zbudować swój własny NMT pozostaje opcja o 100zł tańsza, czyli płyta B-110. Odtwarzaczowi, a także -chcę to podkreślić- całej platformie Syabas przyznaję wyróżnienie w kategorii wydajność/możliwości. To obecnie pewien standard i punkt odniesienia. No dobrze, czas usiąść więc wygodnie na kanapie i...

Autor artykułu: Antoni "ein" Woźniak